تجربۀ زيستۀ دوركاري كاركنان دولتي متأهل در دورۀ همه‌گيري ويروس كرونا با تأكيد بر تعادل كار ـ زندگي

هدف اين مقاله بررسي تجربۀ زيستۀ دوركاري كاركنان متأهل دولتي در ايام شيوع ويروس كرونا، از منظر تعادل كار ـ زندگي است. اين پژوهش از نظر هدف، كاربردي و از لحاظ رويكرد، كيفي و پديدارشناختي است. جامعۀ آماري پژوهش شامل كاركنان زن و مرد متأهلي است كه در ادارات دولتي شهر تهران و در ايام همه‌گيري و شيوع ويروس كرونا، تجربۀ دوركاري داشته‌اند. در اين جامعۀ آماري، با به‌كارگيري تكنيك گلولۀ برفي، 14 نفر از كاركنان به‌عنوان نمونۀ پژوهش انتخاب شدند. شيوۀ گردآوري داده‌ها، مصاحبۀ عميق نيمه‌ساختاريافته بود و براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از تكنيك تحليل محتواي پديدارشناختي به‌منظور فهم تجربۀ زيستۀ كاركنان استفاده شد. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه دوركاري در ايام همه‌گيري بيماري كوويد 19 موجب كاهش تعارض كار ـ زندگي و بهبود توازن ميان كار و زندگي خانوادگي زنان و مردان كارمند متأهل شده است. پژوهش حاكي از آن است كه كارمندان متأهل به پذيرش دوركاري تمايل دارند، اما نداشتن تجربۀ قبلي در اين حوزه، وجود مشكلات در زيرساخت‌هاي دوركاري، ضعف فرهنگ دوركاري و به‌وجودآمدن هيجانات منفي ناشي از آن، باعث شد دوركاري به نحو مطلوب اجرا نشود. لذا تجربۀ كنوني دوركاري در ايام شيوع ويروس كرونا مي‌تواند به‌عنوان يك تجربۀ مثبت و يك منبع دانش غني، مديران سازمان‌هاي دولتي را به بازنگري در موضوع اجبار همۀ كاركنان به حضور تمام‌وقت در محل كار و انعطاف‌پذيري در ساعات حضور در محل كار ترغيب كند.