نقش تعديل‌ كنندۀ خودتمايزيافتگي در ارتباط بين سوءرفتار هيجاني و سبك دلبستگي با رضايت زناشويي زوجين

رضايت زناشويي به‌عنوان يكي از شاخص‌هاي مهم و تعيين‌كننده در استحكام خانواده، وضعيتي است كه در آن زن و شوهر در بيشتر مواقع احساس خوشبختي، رضايت از ازدواج و رضايت از همديگر دارند. هدف از پژوهش حاضر، بررسي نقش تعديل‌كنندۀ خودتمايزيافتگي در ارتباط بين سوءرفتار هيجاني و دلبستگي با رضايت زناشويي زوجين شهر بندرعباس بود. روش پژوهش توصيفي ـ همبستگي و از نوع مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. جامعۀ آماري شامل كليۀ زوجين شهر بندرعباس در سال 1400ـ1401 بودند كه از بين آن‌ها 240 نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزارهاي جمع‌آوري اطلاعات شامل پرسش‌نامۀ تمايزيافتگي خود، اسكورن و فريدلندر (۲۰۰۳)، تروماي دوران كودكي، محمدخاني و همكاران (٢٠٠٣)، مقياس دلبستگي بزرگ‌سالان، كالينز و ريد (1990) و مقياس رضايت زناشويي اولسون (1994) استفاده شد. تجزيه‌وتحليل داده‌ها به روش رگرسيون سلسله‌مراتبي و با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخۀ 24 انجام شد. يافته‌ها نشان داد كه خودتمايزيافتگي مي‌تواند اثر ابعاد سوءرفتار هيجاني و سبك دلبستگي بر رضايت زناشويي را در سطح 0.01 p، به‌ترتيب با ضرايب رگرسيون 0.1424 و 0.370- تعديل كند. بر اساس يافته‌هاي اين پژوهش، مي‌توان نتيجه گرفت كه خودتمايزيافتگي شدت اثرات سوءرفتار هيجاني و دلبستگي بر رضايت زناشويي را تحت تأثير قرار مي‌دهد.