اثربخشي زوج‌ درماني رفتاري ـ تلفيقي و زوج‌ درماني گاتمن بر كيفيت‌ روابط زناشويي و صميميت زناشويي

هدف اين پژوهش تعيين اثربخشي زوج ‌درماني رفتاري ـ تلفيقي و زوج‌درماني گاتمن بر كيفيت روابط زناشويي و صميميت زناشويي زوجين متعارض بود. در اين پژوهش، از طرح آزمايشي تك‌موردي، از نوع خط پايۀ چندگانۀ ناهم‌زمان استفاده شد. جامعۀ آماري شامل زوج‌هاي مراجع‌كننده به مركز مشاورۀ شميم در سال 1399 بود. نمونه شامل شش زوج بودند كه با روش نمونه‌گيري غيرتصادفي در دسترس انتخاب شدند و با توجه به نتايج پرسش‌نامۀ كيفيت روابط‌ زناشويي (فلچر و همكاران، 2000)، جزء زوج‌هاي متعارض قرار گرفتند. آن‌ها به‌صورت تصادفي در دو گروه دسته‌بندي شدند. مشاركت‌كنندگان به پرسش‌نامه‌هاي صميميت زناشويي (السون، 1981) و كيفيت روابط زناشويي در مراحل پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري پاسخ دادند. سپس، با استفاده از پروتكل‌هاي درماني گاتمن (گاتمن، 1397) و رفتاري ـ ‌تلفيقي (پورسردار، 1398)، در دو تا چهار مرحلۀ خط پايه، مداخلۀ 14 و 16جلسه‌اي و پيگيري دوماهه اجرا گرديد. داده‌ها به روش ترسيم ديداري، شاخص تغيير پايا و درصد بهبودي تجزيه‌وتحليل گرديد. يافته‌ها نشان داد اثربخشي روش گاتمن در مقايسه با روش رفتاري ـ تلفيقي، از نظر اندازۀ تغيير، كليت و ثبات، فراگيري و پايداري بيشتري داشته و تراز بهبودي زوج‌هاي متعارض در گروه گاتمن و رفتاري ـ ‌تلفيقي‌ در‌‌ مراحل‌ پس از درمان و پيگيري، در متغيرهاي كيفيت رابطۀ زناشويي به‌ترتيب 49.53 و 43.68 و در صميميت زناشويي 39.65 و 38.56 بوده است.