مقايسۀ اثربخشي روان ‌درماني مثبت ‌نگر و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد، بر انعطاف‌ پذيري ‌شناختي، تحمل پريشاني و توانمندي‌هاي منش زنان مطلقه

پژوهش حاضر با هدف مقايسۀ اثربخشي روان ‌درماني مثبت‌نگر و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد، بر انعطاف‌پذيري ‌شناختي، تحمل پريشاني و توانمندي‌هاي منش زنان مطلقه انجام شد. جامعۀ آماري پژوهش حاضر شامل همۀ زنان مطلقۀ شهر دامغان در سال 1399 بودند كه از ميان آنان 45 نفر انتخاب شدند و به‌طور تصادفي در يك گروه‌ كنترل و دو گروه آزمايش (تعداد هر گروه 15 نفر) قرار گرفتند. براي جمع‌آوري اطلاعات از مقياس تحمل پريشاني، پرسش‌نامۀ انعطاف‌پذيري شناختي، توانمندي‌هاي منش، پروتكل درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و پروتكل روان‌درماني مثبت‌نگر استفاده شد. جهت تجزيه‌وتحليل داده‌ها، از آزمون تحليل كوواريانس استفاده گرديد. نتايج آزمون تحليل كوواريانس نشان داد گروه روان‌درماني مبتني بر پذيرش و تعهد نسبت به گروه روان‌درماني مثبت‌نگر در تمام مؤلفه‌هاي انعطاف‌پذيري شناختي، به‌طور معني‌داري نمرات بالاتري كسب كردند (0.01 P). همچنين نتايج آزمون تحليل كوواريانس نشان داد گروه روان‌درماني مثبت‌نگر نسبت به درمان مبتني بر پذيرش و تعهد در متغيرهاي تحمل پريشاني و توانمندي‌هاي منش به‌طور معني‌داري نمرات بالاتري كسب كردند (0.01 P). با توجه به يافته‌هاي پژوهش حاضر مي‌توان گفت روش‌هاي روان‌درماني مثبت‌گرا و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد، نقش مهمي در ارتقاي سلامت روان زنان مطلقه دارند.