پيش‌بيني سازگاري زناشويي براساس احساس تنهايي، اضطراب مرگ و معناي زندگي در زوجين شهر تهران

يكي از مهم‌ترين تعيين‌كننده‌هاي عملكرد مطلوب خانواده، سازگاري زناشويي است. عوامل مختلفي با سازگاري زناشويي مرتبط هستند؛ از جملۀ آن‌ها مي‌توان به احساس تنهايي، اضطراب مرگ و معناي زندگي اشاره كرد. هدف پژوهش حاضر نيز پيش‌بيني سازگاري زناشويي براساس احساس تنهايي، اضطراب مرگ و معناي زندگي مي‌باشد. روش اين مطالعه از نوع همبستگي و جامعۀ آماري اين پژوهش، همۀ افراد متأهل ساكن در شهر تهران هستند. به اين صورت كه 231 نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس براي تكميل پرسش‌نامه‌ها در فضاي مجازي به‌صورت آنلاين انتخاب شدند. پرسش‌نامه‌ها عبارت بود از سازگاري زناشويي (MAT)، احساس تنهايي (UCLA)، اضطراب مرگ (DAS) و معناي زندگي (MLQ). داده‌ها با استفاده از روش رگرسيون چندگانه مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفت. نتايج اين پژوهش نشان داد كه سازگاري زناشويي به‌ترتيب با احساس تنهايي رابطۀ منفي و معنادار و با معناي زندگي رابطۀ مثبت و معنادار دارد و با اضطراب مرگ ارتباط معناداري ندارد. همچنين متغيرهاي احساس تنهايي و معناي زندگي سازگاري زناشويي را پيش‌بيني مي‌كرد. به اين ترتيب مي‌توان نتيجه‌گيري كرد كه احساس تنهايي و معناي زندگي نقش بسزايي در سازگاري زناشويي همسران دارند.