دلايل و تعيين‌كننده‌هاي تأخير ازدواج در ايران

باوجود اجراي برنامه‌ها و سياست‌هاي گوناگون براي كاهش سن ازدواج و تشويق افراد به ازدواج در يك دهۀ گذشته، ميانگين سن ازدواج همچنان روندي افزايشي دارد. مطالعۀ حاضر، دلايل و تعيين‌كننده‌هاي تأخير در ازدواج را در ميان زوجين تازه ازدواج‌ كرده در ايران بررسي كرده است. به اين منظور داده‌هاي پيمايش ملي ازدواج، متشكل از 8349 نفر تجزيه‌وتحليل شد. مطالعۀ حاضر به روش كمي و با استفاده از تكنيك تحليل ثانويه انجام شده است. ميانگين سن زنان و مردان در هنگام اولين ازدواج، به‌ترتيب برابر با 23.6 و 27.4 سال و ميانگين سن ايده‌آل ازدواج آ‌نها 23 و 26 سال بود. ميانگين سن ازدواج در بين افراد شهرنشين، اهل تشيع، شاغل، بي‌سواد، گيلك‌ها و مازندراني‌ها بالاتر بود. به‌طور كلي حدود 40درصد افراد ديرتر از سن ايده‌آل مدنظرشان ازدواج كرده بودند. براي مردان، «مشكلات اقتصادي» و براي زنان، «نيافتن فرد مناسب»، دليل اصلي تأخير در ازدواج بيان شد. برخلاف انتظار، تأخير در ازدواج در ميان مردان بلوچ‌، عرب‌ و كُرد در مقايسه با مردان فارس در سطح بالاتري قرار داشت. مسائل اقتصادي و بيكاري دليل اصلي اين تأخير از سوي اين افراد بيان شده است كه با سطح توسعۀ اقتصادي پايين مناطقي مطابقت دارد كه اين اقوام در آنجا زندگي مي‌كنند. اينكه مشكلات اقتصادي هنوز يكي از دلايل اصلي در تأخير ازدواج است، نشان مي‌دهد بسياري از برنامه‌هايي كه براي تأثيرگذاري بر ازدواج طراحي و اجرا شده‌اند، ناموفق بوده‌اند و بايد دوباره ارزيابي و بازنگري شوند.