بكت و انسان طاغي: بررسي نمايشنامه‌هاي در انتظار گودو و دست آخر نوشته ساموئل بكت

آلبر كامو قائل به پوچي و بي‌معنايي است و آن‌را لازمۀ شروعي جديد مي‌داند. از ديدگاه او، مقابلۀ ذهن محدود بشري با جهان ناشناخته و گاهاً غير‌عقلاني، مسئلۀ پوچي را پديد مي‌آورد. تنها راه طغيان عليه پوچي بنيادين هستي رسيدن به آزادي و خودآگاهي با گذر از مسير همين پوچي است. اين گذار مي‌تواند دو نوع سوژه را شامل ‌شود: پوچ‌گراي منفعل و پوچ‌گراي فعال. پوچ‌گراي فعال با پذيرش تقدير پوچ خود معناي زندگي‌اش را مي‌سازد. هدف اين مقاله بررسي مفهوم انسان طاغي در فلسفۀ كامو و چگونگي نمود آن در نمايشنامه‌هاي ساموئل بكت مي‌باشد. ازاين‌رو، دو نمايشنامۀ او به نام‌هاي در انتظار گودو و دست آخر  انتخاب و از نظرگاه طغيان كامويي بررسي مي‌شوند. يافته‌ها نشان‌دهندۀ خوانش جديدي از انسان طاغي در‌اين دو اثر است.   شخصيت‌هاي اين آثار برخلاف فلسفۀ كامو، نه‌تنها توان خودكشي ندارند بلكه حتي براي خلق معنا در ادامۀ زندگي خويش دست به اقدامي نمي‌زنند.  آن‌ها به نوعي اختگي در كلام و ارتباط با ديگري مبتلا شده‌اند و با تعريفي كه كامو از پوچي ارائه مي‌دهد در تضاداند. آن‌ها تمام فرضيات فلسفي كامو دربارۀ پوچ‌گراي فعال را به نقيضه بدل مي‌سازند.