بررسي عرفاني مفهوم «هيچ» با تأكيد بر آراي امام خميني

امام خميني به‌طور مكرر از واژه «هيچ» استفاده كرده و آن را صفت خود و «ما سوي الله» دانسته و فهم و باورآن را براي انسان‌هايي كه طالب كمال و لقاي معبود مطلق‌اند ضروري ‌شمرده‌اند. هيچ را مي‌توان از منظر وجودشناسي ازآن‌جهت كه فاقد هرگونه تعيني است و از «هويت غيبي» و«مجهول مطلق» حكايت مي‌كند، بالاترين مرتبه از مراتب هستي و عالي‌ترين جلوه ذات الهي يعني «وجود بشرط لا» و مقام «احديت» دانست و از جنبه معرفت‌شناسي نيز عالي‌ترين مرتبه ازمراتب شهود و مشاهده انسان و از مصاديق «يدرك و لا يوصف» برشمرد. ازسويي‌ديگر مي‌تواند  نقطه پيوند دو ساحت وجود و معرفت انسانِ جوياي حقيقت باشد. ازاين‌رو نيل به اين مقام مستلزم آن است كه سالك در سير انفسي و انبساط وجودي به بالاترين مرتبه وجود خود يعني مراتب «سرّ» و «خفي» رسيده و با فناي وجهه خلقي، وجهه حقي‌اش ظهور يابد و به لحاظ معرفتي نيز به والاترين مراتب معرفت؛ يعني توحيد شهودي راه يافته باشد. هدف پژوهش حاضر اين است كه با استناد به آموزه‌ها و مباني عرفاني امام خميني به شيوه توصيفي- تحليلي و با ابزار كتابخانه‌اي مراد ايشان را از واژه «هيچ» بيان كرده و چگونگي نيل به آن را بررسي كند.