ارزيابي وضعيت امنيت آبي از منظر منابع و مصارف آبي (مطالعه موردي: زيرحوضه غربي درياچه اروميه)

امنيت آبي مفهومي پيچيده از مديريت يكپارچه منابع آب است كه وضعيت كشورها و حوضه هاي آبريز را از نظر دسترسي به منابع آب مورد بررسي قرار مي دهد. عوامل متعدد هيدرولوژيكي، ساختاري، نهادي، سياسي، اجتماعي، اقتصادي و زيست محيطي در ايجاد امنيت آبي دخيل هستند. پژوهش حاضر بر آن است تا عوامل هيدرولوژيكي موثر بر امنيت آبي زيرحوضه غربي درياچه اروميه را بررسي نمايد. بدين منظور ميانگين وزني نرمال شده ي چهار شاخص دسترسي به آب، شدت برداشت آب، تغييرپذيري رواناب ماهانه و درصد اراضي كشت آبي از كل زمين هاي زير كشت در بازه هاي زماني پنج ساله شامل سال هاي 1385 و 1390 محاسبه گرديد. نتايج حاصل از تحقيق نشان داد كه وضعيت امنيت منابع و مصارف آب در محدوده‌هاي غربي حوضه درياچه اروميه داراي شرايط نسبتا مشابه و در طبقه متوسط و ضعيف قرار گرفته است. امتياز امنيت منابع و مصارف آب كل زيرحوضه غربي درياچه اروميه براي سال‌هاي 1385 و 1390 به ترتيب برابر با 0.4 (متوسط) و 0.32 (ضعيف) است. كاهش امنيت منابع و مصارف آب در طول بازه هاي زماني ناشي از كاهش سرانه منابع آب تجديدپذير و افزايش شدت برداشت آب در زير حوضه غربي درياچه اروميه بوده است كه نيازمند بازنگري در مديريت ميزان مصارف آب در بخش هاي مختلف مي باشد.