اثر تمرين هوازي همراه با مصرف عصاره‌ آبي سير بر بيان IL-17، IL-22 و مقاومت به انسولين موش‌هاي صحرايي ديابتي

زمينه و هدف: در حال حاضر شواهد فزاينده‌اي وجود دارد كه نشان مي‌دهد مسيرهاي پيش‌التهابي كه توسط سلول‌هاي T كه IL-17 و IL-22 را ترشح مي‌كنند ، تعديل مي‌شوند، نقش مهمي در كنترل سوخت‌وسازي دارند. هدف از پژوهش حاضر بررسي اثر تمرين هوازي همراه با مصرف عصاره‌ آبي سير بر بيان IL-17، IL-22 و مقاومت‌ به ‌انسولين موش‌هاي صحرايي ديابتي با استرپتوزوتوسين است.مواد و روش‌ها: در اين تحقيق تجربي،40 سر موش صحرايي نر سن 5 هفته و وزن 24/15 ± 12/162 گرم از نژاد ويستار از انستيتو پاستور تهيه و به آزمايشگاه منتقل شدند. پس از انتقال رت‌ها به آزمايشگاه، القاي ديابت و آشنايي با فعاليت ورزشي روي نوار گردان ويژه‌ جوندگان، به‌طور تصادفي به پنج گروه كنترل-سالم CN ، ديابت DM ، ديابت-تمرين TDM ، ديابت-سير GDM و ديابت-تمرين-سير TGDM تقسيم شدند. القاي ديابت با تزريق داخل‌صفاقي استرپتوزوتوسين به‌صورت تك‌دوز mg/kg 60 انجام گرفت. قند خون 250 ميلي‌گرم بر دسي‌ليتر، حاكي از ديابتي شدن موش‌ها بود. گروه‌هاي تمرين به مدت هشت هفته برنامه‌ تمرين هوازي 10-18 متر در دقيقه، 10-40 دقيقه در روز، پنج روز در هفته را روي نوار گردان انجام دادند. روزانه به ازاي هر صد گرم وزن موش‌هاي صحرايي، يك ميلي‌ليتر حدود 4/0 گرم در هر 100 گرم وزن بدن عصاره‌ سير گاواژ شد. بيان IL-17 و IL-22 به روش RT-PCR اندازه‌گيري شد. پس از برآورد ميزان گلوكز و انسولين ناشتا، از شاخص HOMA-IR براي ارزيابي مقاومت به انسولين استفاده شد. داده‌ها با استفاده از آزمون آنوا و ضريب همبستگي پيرسون در سطح معناداري 0/05 P بررسي شد. .The expression of IL-17 (P = 0.0001), IL-22 (P = 0.0001) and HOMA-IR level (P = 0.0001) increased in DM groups compared to CN group. IL-17, IL-22 and HOMA-IR was significantly lower in TDM (respectively, P = 0.008, P = 0.040, P = 0.0001), GDM (respectively, P = 0.017, P = 0.044, P = 0.0001) and TGDM (respectively, P= 0.0001, P = 0.0001, P = 0.0001) groups than in DM group. Also, IL-17 and IL-22 in the TGDM group lower than TDM (respectively, P = 0.045, P= 0.041) and GDM (respectively, P = 0.023, P = 0.038) groups. A positive correlation was observed between HOMA-IR and IL-17 (P = 0.0001) and IL-22 (P = 0.001). نتيجه‌گيري: يافته‌هاي پژوهش حاضر نشان مي‌دهد كه احتمالاً افزايش در ميزان بيان نسبي IL-17 و IL-22 ناشي از القاي ديابت با افزايش مقاومت به انسولين همراه است. كاهش بيان IL-17 و IL-22 بافت چربي در پي تمرين هوازي و عصاره‌ آبي سير با كاهش HOMA-IR در موش‌هاي ديابتي همراه بود. افزون‌بر اين، تركيب تمرين هوازي با عصاره سير تأثيرات هم‌افزايي داشت و موجب كاهش التهاب و HOMA-IR نسبت به هر كدام به‌تنهايي شد. از آنجا كه افراد ديابتي پيوسته در معرض التهاب هستند و با توجه به تغييرات IL-17 و IL-22 در پي فعاليت ورزشي هوازي و مصرف عصاره سير، استفاده از اين دو عامل احتمالاً مي‌تواند اهميت درماني براي بيماران T2DM داشته باشد.