پاسخ‌هاي هايپرتروفي و هورموني به يك جلسه تمرين مقاومتي با دو پروتكل متفاوت در مردان دونده سرعتي

زمينه و هدف: تمرين مقاومتي برنامه‌اي مؤثر براي ايجاد سازگاري‌هاي هورموني، عملكردي و ساختاري است كه دستكاري متغيرهاي آن موجب القاي سازگاري‌هاي متفاوتي مي‌شود. تغيير در ميزان ترشح و سطح سرمي هورمون‌ها بر اثر تمرين مقاومتي اصلي‌ترين عامل در ساخت پروتئين و هايپرتروفي عضلات اسكلتي است و اين تغييرات هورموني موجب سازگاري‌هاي حاد و مزمن در سطح مقطع عضله مي‌شود، بنابراين هدف اين پژوهش بررسي پاسخ‌هاي هايپرتروفي و هورموني به يك جلسه تمرين مقاومتي با دو شيوه‌ متفاوت در مردان دونده‌ سرعتي بود.مواد و روش‌ها: بدين‌منظور ۴۵ داوطلب مرد دونده (سن 7/1 ± ۲۱ سال، وزن 4/35 ± 67/5 كيلوگرم و شاخص توده‌ بدن 1/03 ± ۲۲ كيلوگرم بر متر مربع) به‌صورت تصادفي در سه گروه 15 نفره (گروه تمريني با بار زياد، گروه تمريني با بار كم و گروه كنترل) تقسيم شدند. شيوه‌ تمرين شامل هفت حركت (پرس سينه با هالتر، پرس پا، جلوبازو هالتر، پرس شانه‌ ايستاده با هالتر، پشت پا ماشين، زير بغل سيم و پشت‌بازو ماشين) هر حركت سه نوبت با شدت۷۰ درصد يك تكرار بيشينه، تكرار تا سر حد خستگي براي گروه تمريني با بار زياد، هفت حركت (پرس سينه با هالتر، پرس پا، جلوبازو هالتر، پرس شانه‌ ايستاده با هالتر، پشت پا ماشين، زير بغل سيم و پشت‌بازو ماشين)، هر حركت سه نوبت با شدت ۳۰ درصد يك تكرار بيشينه، تكرار تا سر حد خستگي براي گروه تمريني با بار كم و بدون فعاليت براي گروه كنترل بود. ضخامت عضلات دوسر بازو و پهن خارجي و سطوح سرمي هورمون‌هاي كورتيزول، IGF-1 و تستوسترون در دو مرحله (پيش‌آزمون و نيم ساعت پس از يك جلسه تمرين) اندازه‌گيري شد. آزمون‌هاي شاپيروويلك و لوين به‌ترتيب براي تأييد طبيعي بودن توزيع داده‌ها و همگني واريانس‌ها انجام گرفت.نتايج: نتايج آزمون تي زوجي نشان داد كه غلظت پلاسمايي تستوسترون (P=0/005), IGF-1 (P=0/004)، كورتيزول (P=0/020), T/C (P 0/001)، ضخامت عضله‌ دوسر بازو (0/001 P) و ضخامت عضله‌ پهن جانبي (0/001 P) فقط در گروه تمريني با بار زياد نسبت به پيش‌آزمون افزايش يافت. همچنين نتايج آنوا و آزمون تعقيبي بن‌فروني نشان داد كه ميانگين غلظت پلاسمايي تستوسترون، IGF-1، كورتيزول،T/C ، ضخامت عضله‌ دوسر بازو و عضله‌ پهن جانبي در گروه تمريني با بار زياد نسبت به گروه تمريني با بار كم (0/05≥P) و گروه كنترل (0/05≥P) در پس‌آزمون به‌طور معناداري بالاتر بود.نتيجه‌گيري: تمرين مقاومتي با شدت ۳۰ درصد يك تكرار بيشينه تغيير معناداري در سطح سرمي هورمون‌ها و هايپرتروفي ايجاد نكرد و به‌نظر مي‌رسد كه هايپرترفي ايجادشده پس از يك جلسه تمرين مقاومتي حاد با شدت ۷۰ درصد يك تكرار بيشينه (و با تكرارهايي تا رسيدن به خستگي) ناشي از تغييرات هورموني به‌دليل فشار متابوليك باشد.