امكان سنجي مسئوليت نرم افزار الكترونيكي هوشمند در فرض وقوع خطا و اشتباه در انعقاد قرارداد الكترونيكي در حقوق ايران و كامن لا

امروزه در فرآيند انعقاد و اجراي قرارداد هاي الكترونيكي، نقش عامل هاي نرم افزاري هوشمند، بي بديل و غيرقابل انكار است. نرم افزارهايي كه ابزاري براي ابراز اراده متعاملين بوده و به عنوان موجوديت نرم افزاري هوشمند اين قابليت را دارند كه به صورت مستقل در مقابل اتفاقات و تغييرات واقع شده در اطراف خود واكنش نشان داده و مسائل خود را به صورت مستقل پاسخگو باشند. باتوجه به ماهيت نرم افزاري اين عامل ها و وجود سرعت در معاملات الكترونيكي و نيز احتمال تغيير عمدي يا سهوي داده پيام محتوي ايجاب و قبول، بروز خطا و اشتباه در اين نوع از قراردادها از شيوع بيشتري برخوردار بوده و اين سوال حادث مي شود كه برفرض وقوع خطا و اشتباه آيا مي توان اين نوع از نرم افزارهاي هوشمند كه برخي صاحب نظران نيز آنها را واجد شخصيت دانسته اند را مسئول تلقي نمود يا خير؟ در مقاله حاضر كه به روش توصيفي- تحليلي و متكي بر روش كتابخانه اي بوده، با استفاده از كتب، مقالات و مجموعه قوانين وباتوجه به نظام حقوقي كامن لا (با تاكيد بر قوانين كشورهاي آمريكا و انگلستان) ضمن تبيين مفهوم نرم افزار الكترونيكي هوشمند و بيان نظريات مطروحه در باب ماهيت اين نرم افزارها در فرآيند انعقاد قرارداد، به بحث خطا و اشتباه واقع شده از ناحيه عامل هاي هوشمند پرداخته شده و اعتقاد نگارنده براين است.