بررسي ارتباط بين تنش شغلي با خستگي شغلي در پرستاران بيمارستان‌هاي آموزشي درماني شهرستان گرگان

سابقه و هدف: تـنش شـغلي يـك واكنش منفي جسمي و روحي است كه بعد از اخـتلالات اسكلتي-عضلاني، دومين مشكل مرتبط با كار است و شـيوع زيادي دارد. خستگي حالتي است كه در يك دوره كاري پديد مي‌آيد و به دليل آن، فرد كارايي خود را از دست مي‌دهد. اين مطالعه با هدف تعيين ارتباط بين تنش شغلي با خستگي شغلي در پرستاران انجام شد. مواد و روش‌‌ها: اين مطالعه توصيفي-تحليلي از نوع مقطعي بود كه در بيمارستان‌هاي آموزشي درماني شهرستان گرگان شامل بيمارستان صياد شيرازي، بيمارستان 5 آذر و بيمارستان طالقاني در سال 1400 انجام شد. 277 نفر از پرستاران پس از نمونه‌گيري به روش طبقه‌اي تصادفي وارد مطالعه شدند. داده‌ها با استفاده از پرسش‌نامه‌هاي تنش شغلي OSIPOW و خستگي شغلي سوئدي SOFI جمع‌آوري و در نرم‌افزار SPSS نسخه 23 تحليل شد. يافته‌ها: ميانگين تنش شغلي 23.4 ± 180.05 بود و در سطح متوسط تا شديد طبقه‌بندي شد. بيشترين نمره مربوط به بعد بار كاري نقش و كمترين نيز مربوط به بعد محيط فيزيكي بود. ميانگين خستگي شغلي 22.5 ± 53.18 بود و در سطح كمتر از حد متوسط ارزيابي شد. بيشترين نمره مربوط به بعد فقدان انرژي و كمترين نيز مربوط به بعد تلاش جسماني بود. بين تنش شغلي با خستگي شغلي و تمامي ابعاد آن در پرستاران رابطه مستقيم و معنادار ضعيف مشاهده شد. نتيجه‌گيري: با توجه به ارتباط بين تنش شغلي با خستگي شغلي، پيشنهاد مي‌شود زيرساخت‌ها و تسهيلات لازم براي كاهش تنش در پرستاران فراهم شود و آموزش راه‌هاي مقابله با تنش به كاركنان بيمارستان ارائه شود.