بررسي رابطه‌ي بين استرس شغلي و قصد ترك شغل و بازنشستگي زودهنگام در پرستاران؛ بررسي نقش ميانجي خشنودي شغلي

سابقه و هدف: استرس شغلي وضعيتي تعاملي بين موقعيت شغلي و فرد شاغل در آن شغل است. در الگوي نامتوازن تلاش‌پاداش كه روشي براي اندازه‌گيري استرس شغلي است روابط نامتوازن ميان تلاش‌هاي سرمايه‌گذاري‌شده و پاداش‌هاي دريافت‌شده در كاركنان موجب واكنش‌هاي استرس‌زا مي‌شود كه در طولاني‌مدت آسيب‌هاي جسمي و رواني در فرد ايجاد مي‌كند. پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه‌ي بين استرس شغلي و قصد ترك شغل و بازنشستگي زود هنگام با بررسي نقش ميانجي خشنودي شغلي در پرستاران انجام شد. مواد و روش‌‌ها: اين مطالعه از نوع مطالعات همبستگي است كه در سال 1397 به روش ميداني انجام شد و از طريق پرسش‌نامه، داده‌هاي اوليه  جمع‌آوري شدند. نمونه‌هاي مطالعه‌شده در اين پژوهش 455 نفر از پرستاران شاغل در بيمارستان‌هاي دولتي شهر همدان بودند. ابزارهاي جمع‌آوري داده در اين پژوهش از چهار پرسش‌نامه‌ي خودگزارش‌دهي شامل پرسش‌نامه استرس شغلي (سيگريت)، قصد ترك شغل (كامن)، بازنشستگي زودهنگام (گيلارد ودسميت) و خشنودي شغلي (كندال و هيولين) استفاده شد. در نهايت، پس از جمع‌آوري داده‌ها، به‌منظور تجزيه‌وتحليل داده‌ها از نرم‌افزارهاي SPSS نسخه‌ي 18 و AMOS23 استفاده شد. سطح معناداري در اين مطالعه كمتر از 0.05 در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج اين مطالعه نشان داد كه بين نبود توازن تلاش‌پاداش و رضايت شغلي رابطه‌ي منفي معنادار و بين نبود توازن تلاش‌پاداش و قصد ترك شغل رابطه‌ي مثبت معنادار وجود داشت؛ اما بين نبود توازن تلاش‌پاداش و قصد بازنشستگي زودهنگام رابطه‌ي معناداري مشاهده نشد. همچنين بين فشار شغلي و رضايت شغلي رابطه‌ي منفي معنادار وجود داشت؛ اما بين اين متغير با قصد ترك شغل و قصد بازنشستگي زودهنگام رابطه‌ي معني‌داري مشاهده نشد. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج اين مطالعه و متغيرهاي به‌كاررفته در اين پژوهش، به‌ويژه متغيرهايي كه نقش ميانجي داشتند، بايد به برنامه‌ريزي و سياست‌گذاري‌هاي سازماني براي كاهش بيماري‌هاي شغلي ناشي از استرس و افزايش سلامت كاركنان توجه شود.