ارزيابي وضعيت توانايي كار و ارتباط آن با خستگي و سلامت در كارگران صنايع جنوب شرق ايران

سابقه و هدف: افزايش سن نيروي كار يكي از مشكلاتي است كه به كاهش توانايي كار شاغلان منجر شده است. هدف اين مطالعه ارزيابي توانايي كار درك‌شده و ارتباط آن با خستگي، سلامت عمومي و ذهني در كارگران صنعتي است. مواد و روش‌‌ها: در اين مطالعه‌ي مقطعي، 350 نفر از شاغلان صنايع مختلف شهر زاهدان شركت كردند. داده‌ها با استفاده از فقره‌ي اول پرسش‌نامه‌ي شاخص توانايي كار تحت عنوان امتياز توانايي كار (WAS)، مقياس ارزيابي خستگي و مقياس‌هاي سلامت عمومي و سلامت ذهني پرسش‌نامه‌ي ‌‌كپنهاگن جمع‌آوري شد. جهت تجزيه‌وتحليل داده‌ها از هم‌بستگي پيرسون و رگرسيون خطي چندگانه استفاده شد. تحليل‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه‌ي 24 انجام شد. يافته‌ها: ميانگين نمره‌ي توانايي كار درك‌شده 1.59±4.76 بود كه در سطح ضعيف طبقه‌بندي مي‌شود. براساس نتايج تحليل رگرسيون خطي چندگانه‌، متغيرهاي خستگي، سلامت عمومي و سلامت ذهني تأثير معني‌داري بر توانايي كار درك‌شده داشتند كه دراين‌بين، قوي‌ترين ارتباط مربوط به خستگي بود (0.324-=β و 0.001 P). نتايج مطالعه ارتباطي بين نمايه‌ي توده‌ي بدني و توانايي كار درك‌شده نشان نداد (0.021-=β و 0.05 P). نتيجه‌گيري: مطابق يافته‌هاي پژوهش، توانايي كار درك‌شده در سطح ضعيف قرار داشت. متغيرهاي خستگي و سلامت عمومي بيشترين تأثير را روي توانايي كار درك‌شده داشتند. پيشنهاد مي‌شود مطالعاتي درراستاي شناسايي ساير عوامل مؤثر بر توانايي كار طراحي و اجرا شود.