تعيين اولويت‌‌هاي سرمايه‌گذاري، در بخش صنعت استان آذربايجان‌شرقي، با هدف توسعۀ پايدار: كاربرد مدل‌‌هاي تصميم‌گيري چندمعياره

گام اول براي آغاز فرايند توسعه، برنامه‌ريزي است و لازمه برنامه‌ريزي، شناخت امكانات و قابليت‌‌هاي محيطي و بخشي است. به‌طوري‌كه در برنامه‌ريزي رشد و توسعۀ كشور، شناخت ساختار و وضعيت مناطق، از مهم‌ترين عوامل در جهت نيل به پيشرفت است. همچنين، تخصيص منابع بودجه‌اي، به حوزه‌‌هاي اولويت‌دار، موجب افزايش كارايي اين مخارج خواهد شد. درصورت شناخت مزيت‌‌هاي نـسبي مناطق در امـر اشتغال، ارزش افزوده و صادرات، ضمن ايجاد انگيزه براي سرمايه‌گذاران، جهت برخورداري از بازده بالا، اهداف اقتصادي كلان، همچون كاهش بيكاري و افزايش درآمد‌هاي ارزي و به‌تبع آن، كاهش تورم را مي‌توان با حداقل منابع محقق نمود. هدف اين مطالعه، اولويت‌بندي زيربخش‌هاي صنعت استان آذربايجان‌شرقي، براي تحقق اهداف توسعۀ پايدار، با بهره‏گيري از روش‌هاي ويكور، تاپسيس، الكتره و ساو است. در اين مطالعه، ارزش افزوده، ارزآوري، اشتغال، بهره‌وري و شدت مصرف سوخت‌هاي فسيلي، معيارهاي توسعۀ پايدار در نظر گرفته شده است. مطابق با نتايج به‌دست‌آمده از حل مسئله، و باتوجه‌به اصول توسعۀ پايدار در استان آذربايجان‌شرقي، پنج گزينۀ اول فرصت‏هاي سرمايه‏گذاري در استان، تعمير ماشين‌آلات، توليد ساير ماشين‌آلات با كاربردخاص، ساخت تجهيزات پرتودهي، الكتروپزشكي و الكترودرماني، توليد ماشين‌آلات استخراج معدن و ساختمان و توليد مبلمان است كه صنايع برگزيدۀ استان قلمداد مي ‏شوند و درنتيجه پيشنهاد مي‏شود كه با دادن امتيازات ويژه‌، ازجمله اعطاي تسهيلات، معافيت مالياتي، مشوّق‌هاي اقتصادي و...، سرمايه‌گذاري‌ها به سمت اين صنايع سوق داده شوند.