تفسير تطبيقي آيه زكات (انما الصدقات

آيه «انما الصدقات» (توبه: 60) به تبيين مصارف زكات پرداخته و از آيات مورد اختلاف مفسران فريقين است. روش بحث در اين مقاله، تفسير تطبيقي آيه با توجه به تفاسير فريقين مي‌باشد. هدف آن است كه با بررسي مقايسه‌اي نظرات و ديدگاه‌هاي فريقين، موافقات و مؤالفات مذاهب اسلامي درباره آيه مورد نظر روشن گردد. اكثريت علماي فريقين معتقدند كه منظور از «الصدقات» صدقه واجب يعني زكات است. ديدگاه مورد قبول در «لام» كه بر سر فقرا آمده است، همان نظر علماي شيعه و نيز حنفي و مالكي است مبني بر اينكه لام براي بيان مصرف مي‌باشد، نه تمليك. در اختلاف بين فقير و مسكين به نظر مي‌رسد كه حال مسكين از فقير سخت‌تر است.مالي كه از زكات به صنف عاملين داده مي‌شود به عنوان اجرت عمل (ثمن) نيست بلكه يك حد كفايتي است كه به او داده مي‌شود. نسبت به مؤلفه قلوبهم، رقاب، غارم، في سبيل الله و ابن السبيل هم بعد از بيان آراي فريقين، ديدگاه مختار بيان شده است.