بررسي شخص‌‌بودن خداوند و چالش‌هاي آن از منظر حكمت متعاليه

شخص‌بودن خداوند يكي از مباحث جديد الهيات غربي است كه خداوند را وجودي شخص‌وار قلمداد مي‌كند. در اين مقاله پرسش اصلي آن است كه در حكمت متعاليه آيا خداوند ويژگي يا مجموعه‌اي از ويژگي‌هايي را دارد كه بتوان بر اساس آنها او را يك شخص قلمداد نمود؟ اين پژوهش از روش توصيفي- تحليلي استفاده مي‌كند. در ابتدا مسئله شخص‌بودن خداوند و ويژگي‌ها و معيارهاي ضروري آن تبيين مي‎شود و سپس بر اساس يافته‌هاي اين پژوهش با صفت كمال‌دانستن شخص‎بودن و با مباني فلسفي چون عدم تناهي، بساطت و صرافت ذات الهي، قاعده «معطي شيء فاقد شيء نيست» و همچنين اشتراك معنوي اوصافي كه بر انسان و خداوند حمل مي‌شوند، مي‌توان اين وصف را، با حذف نقايص، براي خداوند اثبات نمود و به چالش‌هاي جدي شخص‌بودن خداوند، از جمله مسئله «وحدت وجود»، با تقرير دقيقي كه از حكماي اسلامي بيان شده است، پاسخ گفت و درنهايت شخص‌بودن خداوند را از منظر حكمت متعاليه اثبات كرد.