اثربخشي درمان متمركز‌بر‌هيجان برخودناتوان‌سازي، مهارت‌هاي ارتباطي بين‌فردي و جهت‌گيري زندگي در زنان مطلقه

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي درمان ‌متمركز بر هيجان برخودناتوان سازي، مهارت هاي ارتباطي بين فردي و جهت‌گيري زندگي در زنان مطلقه‌ مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره‌ اصفهان اجرا شد. روش پژوهش به‌صورت نيمه‌آزمايشي با طرح پيش آزمون-پس ‌آزمون باگروه كنترل و پيگيري يك ماهه بود. جامعه‌ آماري اين پژوهش را كليه‌ زنان مطلقه‌ مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره‌ خصوصي شهراصفهان در پاييز 1399 تشكيل مي‌داد. بدين ‌منظور از بين مراجعه‌كنندگان، 28 نفركه داراي معيارهاي ورود به پژوهش بودند به شيوه‌ نمونه‌گيري دردسترس، انتخاب و به‌صورت تصادفي در دوگروه آزمايش وكنترل، جايگزين شدند. شركت‌كنندگان گروه‌آزمايش به‌مدت9  جلسه90 دقيقه‌اي درمان متمركز بر هيجان گولدمن و گرينبرگ را  به صورت فردي دريافت نمودند. آنها در سه مرحله پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري به پرسشنامه‌هاي خودناتوان­سازي جونز و رودوالت، مهارت‌هاي ارتباطي بين فردي جرابك وجهت‌گيري زندگي شي ير و همكاران پاسخ دادند. براي تجزيه و ‌تحليل داده ها ازتحليل ‌واريانس با اندازه هاي مكرراستفاده گرديد. نتايج حاكي ازكاهش خود ناتوان سازي و بهبود مهارت هاي ارتباطي بين‌فردي و جهت گيري زندگي درگروه ‌آزمايش نسبت به گروه ‌كنترل بود. بنا بر يافته هاي پژوهش مي توان از آن براي كاهش خودناتوان سازي وبهبود مهارت‌هاي ارتباطي بين‌فردي و جهت گيري زندگي در ميان زنان مطلقه ازدرمان متمركزبرهيجان سود جست.