اثر تنهايي كاركنان در سازمان بر پيشرفت شغلي، ريسك‌پذيري و اعتماد با اثر ميانجي حمايت سازماني ادراك‌شده

گرچه اين پيشرفت‌هاي فناوري باعث سرعت بخشيدن به كار و كاهش اشتباهات شده‌اند اما مضراتي نيز در پي داشته‌اند. يكي از اين مضرات، افزايش احساس تنهايي و در پي آن گوشه‌گيري در سازمان‌ها است. هدف از اين پژوهش، بررسي اثر تنهايي كاركنان در سازمان بر پيشرفت شغلي، ريسك‌پذيري و اعتماد با اثر ميانجي حمايت سازماني ادراك‌‌شده است. روش پژوهش، توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري تحقيق پيش رو كليه كاركنان سازمان تأمين اجتماعي شهرستان بروجن است كه از بين آن‌ها به شيوه‌ي نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي، 70 نفر انتخاب شد و به پرسشنامه‌هاي مربوطه كه شامل تنهايي در سازمان، پيشرفت شغلي، حمايت سازماني، ريسك‌پذيري و اعتماد بود پاسخ دادند. به‌منظور تجزيه‌وتحليل داده‌ها در تحقيق حاضر، از آمار در دو سطح توصيفي و استنباطي؛ همبستگي پيرسون، تحليل عامل تأييدي، تحليل مسير و معادلات ساختاري استفاده گرديد. يافته‌ها نشان داد كه بين تنهايي در سازمان با ريسك‌پذيري و اعتماد در سازمان رابطه منفي و معناداري وجود دارد. همچنين بين حمايت سازماني ادراك‌شده و ريسك‌پذيري و اعتماد در سازمان و پيشرفت شغلي رابطه مستقيم، مثبت و معناداري وجود دارد. از طرفي تنهايي در سازمان بر حمايت سازماني ادراك‌شده با ميانجيگري ريسك‌پذيري و اعتماد تأثير منفي و غيرمستقيم دارد. همچنين بر پيشرفت شغلي با ميانجي‌گري حمايت سازماني ادراك‌شده نيز تأثير منفي و غيرمستقيم دارد.