نقش واسطه‌اي حمايت اجتماعي در رابطه كمال‌گرايي و خودكارآمدي اجتماعي

پژوهش حاضر با هدف تعيين نقش واسطه اي حمايت اجتماعي در رابطه كمال‌گرايي و خودكارآمدي اجتماعي به ‌منظور شناسايي سطح خودكارآمدي اجتماعي و كمال‌گرايي در كارمندان زن سازمان فرهنگي هنري شهرداري تهران و امكان دستيابي به راهكارهاي مؤثر جهت ارتقاي سطح خودكارآمدي اجتماعي و كمال‌گرايي مثبت انجام شد. روش پژوهش، توصيفي از نوع همبستگي بود. نمونه به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي و در دسترس و با حجم 270 زن با شرط حداقل يك سال سابقه كار تعيين شد. شركت‌كنندگان، مقياس خودكارآمدي اجتمـاعي اسـميت و بتـز (2000)، مقياس كمال‌گرايي مثبت و منفي تريشورت و همكاران (1995) و مقياس ارزيابي حمايت اجتماعي واوكس و همكاران (1986) را تكميل كردند. نتايج تحليل مسير نشان داد كه بين كمال‌گرايي مثبت و خودكارآمدي اجتماعي، رابطه مثبت و معنادار و بين كمال‌گرايي منفي و خودكارآمدي اجتماعي، رابطه منفي معنادار وجود دارد. افزون بر آن، كمال‌گرايي مثبت، اثر مستقيم بر حمايت اجتماعي و كمال‌گرايي منفي، اثر غيرمستقيم بر آن داشته و حمايت اجتماعي، اثر مستقيم بر خودكارآمدي داشت.