ارتباط تعالي سالمندي با كيفيت زندگي سالمندان مبتلا به سرطان

زمينه و هدف: تعالي سالمندي در دوران سالمندي به عنوان يكي از اجزاي سلامت معنوي بر كيفيت زندگي و سازگاري فرد مبتلا به بيماري‌هاي مزمن از طريق ايجاد معنا و مفهوم در زندگي اثر داشته و رويكرد مهمي در ارتقاء ابعاد سلامت سالمندي به‌شمار مي‌رود. اين مطالعه به منظور ارزيابي ارتباط تعالي سالمندي با كيفيت زندگي سالمندان مبتلا به سرطان انجام شد. روش بررسي: اين مطالعه توصيفي تحليلي روي 200 سالمند مبتلا به سرطان در دو مركز آموزشي پژوهشي درماني فيروزگر و رسول اكرم(ص) تهران طي سال 1400 انجام شد. از فرم مشخصات فردي، پرسشنامه تعالي سالمند (GTS) و پرسشنامه كيفيت زندگي (LEIPAD) استفاده گرديد. ابعاد تعالي سالمندي شامل ماوراي مادي، مربوط به خود و شخصيتي اجتماعي بودند. ابعاد كيفيت زندگي شامل جسمي، مراقبت از خود، افسردگي و اضطراب، عملكرد ذهني، عملكرد اجتماعي، عملكرد جنسي و رضايت از زندگي بودند. يافته‌ها: تعالي سالمندي با وضعيت تاهل، ميزان تحصيلات، وضعيت اشتغال، وضعيت مسكن، نوع سرطان و نوع درمان ارتباط آماري معني‌داري نشان داد (P 0.05). سن با كيفيت زندگي همبستگي منفي معني‌دار داشت (r=-0.206). تعالي سالمندي با نمره كلي كيفيت زندگي همبستگي مثبت معني‌داري داشت (r=0.221, P=0.002). همچنين تعالي سالمندي با ابعاد كيفيت زندگي شامل افسردگي و اضطراب (r=0.146, P=0.04)، عملكرد ذهني (r=0.167, P=0.018)، عملكرد اجتماعي (r=0.226, P 0.001) و رضايت از زندگي (r=0.256, P 0.001) همبستگي مثبت معني‌دار داشت. نتيجه‌گيري: افزايش تعالي سالمندي سبب افزايش كيفيت زندگي در سالمندان مي‌گردد.