ارتباط حمايت اجتماعي درك شده با پايبندي به درمان دارويي در بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس

زمينه و هدف: ناتواني جسمي ناشي از بيماري مولتيپل اسكلروزيس، نياز اين بيماران را به حمايت از سوي ديگران افزايش مي‌دهد و پايبندي به درمان دارويي، از عوامل اصلي موفقيت در درمان بيماري‌هاي مزمن است كه تحت تأثير عوامل مختلفي قرار دارد. اين مطالعه به منظور تعيين ارتباط حمايت اجتماعي درك شده با پايبندي به درمان دارويي در بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس انجام شد. روش بررسي: اين مطالعه توصيفي تحليلي روي 110 بيمار (70 زن و 40 مرد) در محدوده سني 39±9 سال مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس مراجعه كننده به دو مركز آموزشي درماني كاشاني و الزهرا دانشگاه علوم پزشكي اصفهان در سال 1400 انجام شد. پس از نمونه‌گيري به روش تصادفي سيستماتيك، داده‌ها به روش مصاحبه و با استفاده از پرسشنامه‌هاي حمايت اجتماعي درك شده زيمت (MSPSS) و موريسكي (MMAS-8) جمع‌آوري شدند. يافته‌ها: ميانگين و انحراف معيار نمرات پايبندي به درمان دارويي و حمايت اجتماعي درك شده به ترتيب 6.10±1.72 و 62.83±14.97 تعيين شد. حمايت اجتماعي درك شده با پايبندي به درمان دارويي با توجه به ضريب همبستگي پيرسون ارتباط معني‌داري نشان نداد (r=0.185, P=0.053). حمايت اجتماعي درك شده با ميزان رضايت از درآمد (F=4.54, P=0.01)، الگوي سير باليني (F=2.95, P=0.03)، مشكل دسترسي به مراقبت درماني (t=-2.29, P=0.02)، علايم باليني شامل اختلالات حركتي (t=-3.72, P=0.001)، تعادلي (t=-3.23, P=0.002) و ادراري (t=-2.53, P=0.01) ارتباط آماري معني‌داري نشان داد. نتيجه‌گيري: حمايت اجتماعي درك شده در بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس سبب پايبندي به درمان دارويي نشد.