متناقض نمايي ( پارادوكس) در اشعار مهدي اخوان ثالث

متناقض نمايي، يكي از شگرد هاي زباني است كه باعث آشنايي زدايي در كلام و برجستگي آن ميشود. اين ترفند ادبي، از موضوعاتي است كه در شعر معاصر فارسي، به ويژه شعر اخوان ثالث كمتر به آن پرداخته شده است. در مقاله حاضر سعي بر آن است تا با روش تحليل محتوا، عوامل ظهور پارادوكس و گونه هاي آن در شعر اخوان ثالث مورد بررسي قرار گيرد. يافته هاي پژوهش نشان ميدهد كه تصاوير و تعابير پارادوكسي در شعر اخوان غير از ارزش ادبي، با تفكرات وي پيوندي عميق و تنگاتنگ دارد. او بسياري از مسائل سياسي و اجتماعي و... را كه بيان آنها به صورت صريح ممكن نيست، با كمك زبان و تصاوير پارادوكسي ممكن و آشكار ميسازد. وي براي انتقال معاني مورد نظر خويش از هر دو نوع پارادوكس ـ تركيبي و تعبيري ـ بهره جسته است. اين در حالي ست كه پارادوكس هاي تعبيري جايگاه ويژه اي (بسامد بالايي) را در شعر وي به خود اختصاص داده اند.