توصيف و تحليل جريان شعر ديگر با تأكيد بر اشعار بيژن الهي، بهرام اردبيلي و هوشنگ چالنگي

در دهه‌ي چهل بعد از موج نو احمدرضا احمدي جريان شعريي به نام شعر ديگر شكل گرفت كه شاعران آن تمايل وافري به نوگرايي، عرفان، هنجارگريزي، تعهدگريزي، گريز از سنت‌هاي ادبي، طبيعت‌گرايي، سمبوليسم و نوع نگاه انفسي داشتند كه آن‌ها را در يك مباني فكري و رتوريك مشترك گروه مي‌كرد. بيژن الهي، بهرام اردبيلي، هوشنگ چالنگي، حميد عرفان و هوشنگ باديه‌نشين از مهم‌ترين شاعران اين گروه بودند. نگارندگان در اين پژوهش برآنند تا با روش توصيفي تحليلي مؤلفه‌هاي شعر ديگر را تحليل كنند و هر كدام از اين مؤلفه‌ها را در شعر بيژن الهي، بهرام اردبيلي و هوشنگ چالنگي نشان دهند. با توجه به اينكه هر كدام از شاعران ديگر نسبت به هم شگردها و شيوه‌هاي متفاوتي را به كار بسته‌اند، نگارندگان با شيوه‌ي توصيفي تحليلي و با به كارگيري منابع كتابخانه‌اي بررسي مؤلفه‌هاي شعر ديگر را در شعر سه شاعر لازم و ضروري دانسته‌اند كه بتوان آنچه بنا بر بسامد در كارهاي شاعران اين گروه وجود دارد، مورد بررسي و تحليل قرار دهند. از نتايج اين پژوهش مي‌توان به اين مسائل اشاره كرد كه نخستين گروهي كه شعر سپيد فارسي را سمت و سويي عرفاني مي‌بخشد، شعر ديگر است، از سويي ديگر تمايل به هنجارگريزي در سطح زبان در شعر شاعران اين گروه بيش از ديگران نمود دارد. تمايل به سمبوليسم اجتماعي و آميخته كردن آن با عرفان از ديگر شگردهاي شعري اين گروه از شاعران است.