اثر القاي استرس بر سيستم بازداري، پردازش/اندوزش ذهني و نارسايي شناختي زنان: نقش تعديل‌گر فرونشاني هيجان

پژوهش حاضر اثر القاي استرس بر سيستم بازداري، پردازش/ اندوزش ذهني و نارسايي شناختي، با توجه به نقش تعديل‌گر فرونشاني هيجان را بررسي كرد. روش پژوهش شبه‌تجربي و داراي طرح عاملي آميخته (2×2) بود. جامعه‌ي پژوهش زنان شهر آباده بودند، كه 112 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند و طبق نمرات فرونشاني، در دو گروه فرونشاني پايين و بالا قرار گرفتند. هر گروه در دو مرحله (عدم استرس و القاي استرس)، با استفاده از مقياس پنج عاملي جكسون، آزمون حافظه فعال، و پرسشنامه نارسايي شناختي ارزيابي شد. داده‌ها با استفاده از تحليل واريانس آميخته تحليل شد. يافته‌ها نشان داد ميانگين بازداري در گروه فرونشاني بالا بيشتر از گروه پايين است. بعد از القاي استرس ميانگين پردازش و اندوزش و نارسايي شناختي كاهش يافت؛ به نحوي كه ميانگين پردازش در گروه فرونشاني پايين، ميانگين اندوزش در گروه فرونشاني بالا، و ميانگين نارسايي شناختي در هر دو گروه فرونشاني، كاهش يافت. بنابراين، فرونشاني مي‌تواند پيامدهاي منفي را براي سيستم بازداري داشته باشد، ولي استرس حاد مي‌تواند ابعاد حافظه فعال را تحت تاثير قرار دهد. با اين‌حال، استرس و تعامل آن با فرونشاني مي‌تواند به بهبود نارسايي شناختي كمك كند.