مقايسه اثربخشي درمان متمركز بر شفقت و آموزش تنظيم هيجان بر انعطاف پذيري شناختي و احساس تنهايي در افراد وابسته به مواد خود معرف به سازمان بهزيستي

هدف: هدف پژوهش حاضر، مقايسه اثربخشي درمان متمركز بر شفقت و آموزش تنظيم هيجان بر انعطاف ‌پذيري شناختي و احساس تنهايي در افراد وابسته به مواد خودمعرف به سازمان بهزيستي بود. روش: روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه‌ آماري پژوهش شامل كليه افراد وابسته به مواد خودمعرف به سازمان بهزيستي شهرستان شيراز در سال 1400 بود كه از بين آن ‌ها 45 نفر به روش نمونه‌ گيري در دسترس انتخاب شدند و به ‌طور تصادفي در دو گروه آزمايش و يك گروه كنترل قرار گرفتند. براي جمع‏آوري داده ‌ها از پرسشنامه انعطاف ‌پذيري ‌شناختي و مقياس احساس تنهايي استفاده شد. يك گروه آزمايش درمان متمركز بر شفقت و گروه ديگر آزمايش آموزش تنظيم هيجان را به مدت 8 جلسه 90 دقيقه‌اي و هر هفته يك جلسه به‌ طور گروهي دريافت كردند، اما گروه كنترل هيچ مداخله‌ اي دريافت نكرد. داده‌ها با روش تحليل كوواريانس چندمتغيري تجزيه‌ و تحليل شدند. يافته‌ ها: نتايج نشان داد كه تفاوت بين گروه‌ هاي آزمايش و گروه كنترل در هر دو رويكرد معنادار و به ترتيب درمان متمركز بر شفقت در مقايسه با آموزش تنظيم هيجان بر كاهش احساس ‌تنهايي تأثير بيشتر داشت. از سوي ديگر، آموزش تنظيم هيجان در مقايسه با درمان متمركز بر شفقت بر افزايش انعطاف ‌پذيري شناختي تأثير بيشتري داشت. نتيجه ‌گيري: بر اساس يافته‌ هاي حاصل مي‌ توان نتيجه گرفت افراد داراي اعتياد به مواد با يادگيري فنون مبتني بر تنظيم هيجان و درمان متمركز بر شفقت مي‌ توانند به انعطاف‌ پذيري شناختي بيشتري دست يابند و احساس تنهايي كمتري را تجربه نمايند. همچنين، درمان متمركز بر شفقت در افزايش انعطاف ‌پذيري شناختي و آموزش تنظيم هيجان در كاهش احساس تنهايي افراد وابسته به مواد اثريخشي بيشتري دارند.