الزامات استيفاي حق بر حريم خصوصي در بستر اينترنت اشيا از منظر حقوق ايران

اينترنت اشيا فناوري به ‏هم ‏رساندن اشيا، انسان ‏ها و حيوانات در يك شبكه است كه به‏ علت ابعاد گسترده‏اي كه در زندگي كنوني بشر دارد، بسيار حائز اهميت است و اين اهميت در موضوع حفظ حق‏ هاي افراد مانند حفظ حريم خصوصي آن ‏ها بيشتر است. بر همين مبنا، سؤال اساسي اين پژوهش نسبت ميان استيفاي حق حريم خصوصي به ‏منزلۀ حق بشري و استيفاي حق بر اينترنت اشيا در نظام حقوقي ايران است. حق حريم خصوصي از انواع حق‏ هاي نسل اول است كه در تزاحم با حق بهره ‏مندي از اينترنت اشيا قرار گرفته است. حق دوم در زمرۀ حق‏ هاي اقتصادي و اجتماعي است كه اثبات آن در حقوق بين‏الملل محل نزاع است. به‏ علاوه، رتبۀ اين حق در مقايسه با ساير مصاديق حق‏هاي اجتماعي و اقتصادي پايين‏تر است، اما اگر استيفاي اين حق از ضروريات زندگي بشر در آينده شود، شايد بتوان از استيفاي حق حريم خصوصي چشم‏پوشي كرد. محتواي حق حريم خصوصي در حوزّۀ اينترنت اشيا شامل مديريت و نظارت فرد بر داده ‏هاي شخصي خود از يك‏سو و از سوي ديگر، رعايت امنيت در سه حوزۀ امنيت خود سامانه ‏هاي اينترنت اشيا و سامانه ‏هاي مرتبط با آن در مقابل هك و نفوذ، امنيت و رعايت اصول در هنگام جمع ‏آوري قانوني داده ‏ها و امنيت در هنگام نگه‏داري و استفاده از داده ‏ها است و مصاديق نقض حق حريم خصوصي افراد در حوزۀ اينترنت اشيا در قوانين ايران شامل هتك حرمت و حيثيت افراد، دسترسي غيرمجاز به داده‏ها در سيستم اينترنت اشيا، در دسترس قراردادن داده ‏هاي موجود در سيستم اينترنت اشيا، حذف يا تخريب يا مختل يا غيرقابل‏ پردازش كردن داده ‏هاي موجود در سيستم اينترنت اشيا، ازكار‏انداختن يا مختل‏كردن سامانه ‏هاي اينترنت اشيا و... است كه بهترين راهكار براي حمايت از اين حق در برابر نقض آن، تصويب قوانين و سياست‏گذاري‏ هاي فرهنگي است.