ارزيابي شاخص هاي راهبرد توسعه شهري در چابهار

يكي از رويكردهاي نوين در طرح‌هاي توسعه شهري، رويكرد راهبرد توسعه شهري (CDS) مي باشد كه در سال 1999 با هدف كاهش فقر، توسعه پايدار، ارتقاي مشاركت و ايجاد حكمراني خوب شهري ايجاد گرديد. گذار از برنامه ريزي اقتدارمحور به برنامه ريزي مشاركت محور با هدف تعريف روشني از آينده شهر براي ساكنان شهري عملا پويايي محيط شهري را سبب مي‌شود. از سوي ديگر طرح هاي توسعه شهري فعلي با خصوصيات خشك بودن، آمرانه بودن، از بالا به پايين بودن، عدم مشاركت اكثريت شهروندان را به وجود آورده است. طرح استراتژي توسعه شهري،رويكردي راهبردي است كه هم اكنون در بسياري از كشور هاي جهان و به خصوص كشور هاي در حال توسعه با استقبال مواجه شده است. هدف اين پژوهش ارزيابي شاخص هاي راهبرد توسعه شهري در چابهار است. با توجه به اينكه شهر چابهار هم در ايران از موقعيت استراتژيك ويژه اي برخوردار است. نوع تحقيق كاربردي و روش آن توصيفي تحليلي است. براي گردآوري اطلاعات از روش كتابخانه اي، اسنادي، روش مشاهده مستقيم و پرسشنامه و مصاحبه استفاده شده است. براي تجزيه و تحليل اطلاعات از نرم افزار SPSS استفاده شده است. نتايج تحقيق نشان مي دهد؛ بين حد مبنا(3)و مقدار محاسبه شده(2.63)اختلاف معناداري وجود دارد. از آنجايي كه مقدار محاسبه شده كمتر از حد استاندارد مي‌باشد نتيجه مي‌گيريم وضعيت توسعه شهر چابهار در شاخص راهبردي در حد نامطلوب و غير قابل قبول مي باشد. به طوري كه مؤلفه حكمروايي خوب شهري با ميانگين 2.34 كمترين و مؤلفه بانك پذيري با ميانگين 3.5 بيشترين مقدار را دارند. نتايج مدل سوات هم نشاندهنده اين است كه بهترين استراتژي براي چابهار استراتژي تهاجمي است.