تحليل نقش حكمروايي در توسعه پايدار اقتصادي از ديدگاه مديران محلي (دهيار و شورا) بخش كهك؛ استان قم

نگاهي به سير تحول رويكردهاي اداره و مديريت امور روستا نشان مي‌دهد حكمروايي روستايي به عنوان رويكردي مؤثر و كارآمد در پاسخگويي، شفافيت، قانونمندي و مسئوليت پذيري امور محلي مي‌تواند در نيل به توسعه پايدار نقش مهمي بازي نمايد. براين اساس در مطالعه حاضر سعي شد نقش حكمروايي روستايي در توسعه پايدار اقتصاي نواحي روستايي بخش كهك قم مورد بررسي قرار گيرد. روش تحقيق از نوع توصيفي ‌ تحليلي و براي گردآوري اطلاعات از شيوه اسنادي و پيمايشي با بهره‌گيري از ابزار پرسشنامه و مشاهده استفاده شد. جامعه آماري تحقيق متشكل از تعداد 17 تن از دهياران و 34 تن از اعضاي شوراي اسلامي روستاهاي واقع در محدوده مطالعه شده مي‌باشد. روايي پرسشنامه براساس نظر اساتيد و صاحبنظران مديريت روستايي بررسي و مورد تاييد قرار گرفت و پايايي پرسشنامه با استفاده از آزمون آلفاي كرونباخ در سطح بسيار خوب (0.91) محاسبه و مورد تاييد قرار گرفت. به منظور تحليل متغيرهاي مورد مطالعه از نرم افزار SPSS و روش‌هاي آماري استفاده شده است. يافته مبين آن است كه امتياز حكمروايي روستايي در روستاهاي مورد مطالعه برابر 3.7 و بعد مسئوليت پذيري با امتياز 4.08 داراي بهترين عملكرد مي‌باشد. همچنين آزمون‌ تحليل واريانس نشان مي‌دهد كه حكمروايي بر توسعه اقتصادي اثر مي گذارد به‌گونه‌اي كه با بالا رفتن سطح حكمروايي، سطح توسعه اقتصادي هم ارتقا مي‌يابد و در اين تحقيق عامل مسئوليت پذيري در منطقه مورد مطالعه با ضريب 0.453 مهمترين عامل موثر بر توسعه اقتصادي محسوب مي‌شود و به طوركلي مي توان گفت كه رهيافت حكمروايي خوب روستايي مي تواند به چالش مديريتي توسعه روستايي در ايران پاسخ درخوردهد و توسعه پايدار روستايي را تسريع بخش بخشد.