تحليل نقش حق زنان به شهر بر مبناي جدايي گزيني جنسيتي (مورد مطالعه: پارك بانوان شهر اردبيل)

حق به شهر به عنوان شكل جديدي از شهروندي تعريف مي‌شود تا همه شهروندان بتوانند بر توليد فضاي شهري كنترل و مشاركت داشته باشند. زنان به عنوان نيمي از جامعه، امكان بهره‌مندي برابر از فضاهاي شهري را نسبت به مردان ندارند. در اين راستا، اگرچه ممكن است فضا به اشتراك گذاشته شود و جنسيت‌ها در آن سهيم شوند، ولي اين مسئله بسته به مكان‌ها و زمان‌هاي مختلف متفاوت خواهد بود و در نتيجه فضاهاي جنسيتي شكل مي‌گيرند. با توجه به اهميت مساله، هدف مقاله حاضر شناسايي الگوي حضور در فضاي زنانه بر حق به شهر با رويكرد جدايي‌گزيني جنسيتي است. پژوهش حاضر به لحاظ هدف، كاربردي و بر اساس نحوۀ گردآوري داده‌ها توصيفي ‌ تحليلي از نوع پيمايشي است جامعه آماري تحقيق را زنان شهر اردبيل تشكيل مي‌دهند كه از ميان آنها به تعداد 384 پرسشنامه با استفاده از فرمول كوكران به صورت تصادفي ساده توزيع شد. براي تجزيه و تحليل داده‌هاي جمع‌آوري شده از آزمون‌هاي t تك نمونه‌اي و آزمون فريدمن جهت رتبه‌بندي در نرم افزار Spss استفاده شده است. براساس يافته‌هاي پژوهش، جدايي‌گزيني جنسيتي در فضاهاي زنانه از سوي زنان در سطحي نامطلوب ارزيابي شده و در كل ميزان جدايي‌گزيني جنسيتي در فضاهاي زنانه از مجموع شاخص‌هاي مورد بررسي كمتر از ميانه (ميانه نظري = 3 ) است. نتايج حاصل از آزمون فريدمن نيز دلالت بر تاثيرگذاري بيشتر معيار اجتماعي و فرهنگي بر جدايي گزيني جنسيتي مي‌باشد. نتايج حاصل از تجزيه و تحليل تاثير حضور در فضاي زنانه بر حق زنان به شهر با رويكرد جدايي‌گزيني جنسيتي در پارك بانوان شهر اردبيل شاخص‌هايي را ارائه نمود كه به‌عنوان عوامل موثر در سنجش جدايي‌گزيني در فضا تلقي شده و سنجش تاثير حضور زنان در فضا را در پي داشت. براساس نتايج، در صورتي كه مفاهيم منتج به مقوله‌هاي ارائه شدۀ كالبدي، دسترسي، اجتماعي و فرهنگي و امنيت در طراحي مورد توجه قرار گيرند، طرح حاصل به تعادل جنسيتي دست يافته و جنسيت به عنوان عامل اجتماعي در مساله طراحي لحاظ شده و در نهايت با تناسب جنسيتي فضا، تعادل جنسيتي برقرار شده و فضا براي تمامي گروه‌هاي جنسيتي مطلوب خواهد بود.