ارتباط گرايش به تفكر انتقادي با خودكارآمدي تحصيلي در كارآموزان و كارورزان پزشكي

مقدمه: امروزه تفكر انتقادي و خودكارآمدي تحصيلي نقش مهمي در پيشرفت تحصيلي در آموزش عالي و كسب موفقيت در محيط كار را دارند. از اين رو مطالعه حاضر با هدف تعيين ارتباط بين گرايش به تفكر انتقادي با خودكارآمدي تحصيلي در كارآموزان و كارورزان پزشكي دانشگاه علوم پزشكي گيلان انجام گرفت. روش ها: اين پژوهش توصيفي- مقطعي بر روي 145 نفر از دانشجويان رشته پزشكي در مقطع كارآموزي و كارورزي در سال 1400 انجام شد. ابزار مطالعه شامل دو پرسشنامه گرايش به تفكر انتقادي و خودكارآمدي تحصيلي و همچنين فرم اطلاعات فردي اجتماعي دانشجويان بود. داده هاي جمع آوري شده با استفاده از آزمون هاي آمار توصيفي و آمار استنباطي (كاي اسكوئر، t مستقل،آنووا و ضريب همبستگي پيرسون) و از طريق نرم افزار آماري SPSS تجزيه و تحليل شدند. يافته ها: نتايج نشان داد كه بين خودكارآمدي تحصيلي با معدل تحصيلي دانشجويان ارتباط معني داري وجود دارد (p #60;0/001 و 14/38=x2). بررسي وضعيت تفكر انتقادي دانشجويان در سه حيطه خلاقيت و بالندگي و تعهد حاكي از آن بود كه 124نفر (85/5 درصد) تفكر انتقادي قوي دارند. همچنين بين ميانگين نمره گرايش به تفكر انتقادي با جنس زن (p=0/038 و 2/10=t)، رده سني بالاتر (p=0/016 و 2/45=t)و معدل تحصيلي بيشتر (p=0/001 و 11/78=t) ارتباط آماري معني دار مشاهده گرديد. نتايج نشان داد كه بين گرايش به تفكر انتقادي با خودكارآمدي تحصيلي همبستگي مثبت و معني داري وجود دارد (p=0/0001 و 0/244=t). نتيجه گيري: با توجه به ارتباط گرايش به تفكر انتقادي با خودكارآمدي تحصيلي در دانشجويان پزشكي، آموزش و تقويت تفكر نقادانه در طول دوره آموزش به دانشجويان پزشكي مي تواند موجب تقويت خودكارآمدي تحصيلي و رشد حرفه اي در ايشان گردد.