تفسير روابط ساختاري بين كاركردهاي ارشادگري (منتورينگ) و تعهد سازماني براساس اثرات ميانجي عدالت سازماني

مقدمه: از آن جا كه رسيدن به اهداف سازمان نيازمند عزم جدي و تعهد كاركنان نسبت به سازمان است، از اين رو پژوهش هاي مرتبط با تعهد سازماني و زير مولفه هاي آن توجه جهاني را به خود جلب كرده است. يافتن عوامل پيشايند و واسطه اي موثر در تعهد كاركنان به ويژه در مراكز درماني ضروري است. از اين رو هدف پژوهش حاضر تعيين نقش ميانجي عدالت سازماني در رابطه بين كاركردهاي ارشادگري (منتورينگ) و تعهد سازماني كاركنان بيمارستاني بود. روش ها: پژوهش حاضر از نوع همبستگي مبتني بر مدل سازي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش را كليه پرسنل رسمي، پيماني و قراردادي بيمارستان پورسيناي رشت تشكيل مي دادند. 403 نفر از كاركنان به شيوه ي نمونه گيري سهميه اي انتخاب شدند. نمونه هاي انتخاب شده به پرسشنامه هاي كاركردهاي ارشادگري، عدالت سازماني و تعهد سازماني پاسخ دادند. تحليل داده ها از طريق ضريب همبستگي پيرسون و مدل معادلات ساختاري با استفاده از نرم افزارهاي SPSS، AMOS و جهت تحليل روابط ميانجي نيز از روش Bootstrap پريچر و هايز (2008) استفاده شد. يافته ها: شاخص هاي برازندگي نشان دادند كه الگوي پيشنهادي حاضر از برازش مطلوبي با داده ها برخوردار است و كاركردهاي ارشادگري و زير مقياس هاي آن بر تعهد سازماني اثر مثبت و مستقيم دارد. نتايج نشان داد كه بين كاركردهاي ارشادگري با تعهد سازماني(P 0/01 ,r=0.276)P 0/01 و بين ارشادگري با عدالت سازماني رابطه مثبت و معني دار وجود دارد (P 0/01 ,r=0.711)و همچنين بين عدالت سازماني و تعهد سازماني رابطه مثبت و معني دار مشاهده شد (P 0/01 ,r=0.305). نتايج نشان داد كه عدالت سازماني در رابطه ي بين كاركردهاي ارشادگري و تعهد سازماني نقش ميانجي دارد. نتيجه گيري: طبق نتايج پژوهش، ارشادگري تأثير معني داري بر عدالت سازماني و تعهد سازماني كاركنان دارد. به علاوه، عدالت سازماني و زير مقياس هاي آن نقش ميانجي بين كاركردهاي ارشادگري و تعهد سازماني كاركنان دارند. با توجه به نتايج به دست آمده، پيشنهاد مي شود جهت افزايش تعهد و بهبود عدالت سازماني در محيط هاي بيمارستاني توجه ويژه به ابعاد ارشادگري گردد.