اصول حاكم بر استخدام وسيله در سيره سياسي امام علي (ع)

سخن از « هدف و وسيله » و كيفيت گزينش وسيله از بين وسايل و ابزارهاي موثر در تحقق هدف، يكي از پر چالش ترين موضوعات در عرصه هاي مديريتي و مخصوصا سياسي و حكومتي است و از ديرباز نظريات متعددي را به خود اختصاص داده است. اين مساله مخصوصا در تزاحم ها، كه وسايل نامشروع و غير اخلاقي خود نمايي بيشتري دارد اهميتي دو چندان پيدا مي كند چرا كه در ظاهر كم هزينه ترين و سريع ترين وسايل رساننده به اهداف به شمار مي آيند. بررسي سيره سياسي امام علي (ع) در چرايي انتخاب برخي از وسايل، از ميان ديگر وسايلِ در معرض انتخاب، و دريافت دليل چرايي عدم انتخاب ديگر وسايل، ما را به وجود اصول و معيارهايي خاص در « كيفيت استخدام وسيله » رهنمون مي شود. اين پژوهش كه با روش توصيفي- تحليلي و با بررسي كتب تاريخي و حديثي سامان يافته توانسته در اين باره چهار اصل را از سيره سياسي امام علي (ع) در كيفيت استخدام وسيله استخراج نمايد كه عبارتند از: اصل اخلاق محوري، اصل شريعت مداري، اصل مصلحت سنجي و اصل اولويت دهي.