استفاده از تخصيص مبتني بر رويكردهاي محاسبات نرم براي كنترل فرود يك هواپيما

در هواپيماهاي مدرن، تخصيص كنترل يكي از روش هاي موثر براي اجراي مانورهاي خاص، كاهش زمان يا انرژي لازم براي انجام يك عمليات مشخص و جبران سازي خرابي عملگرها يا محرك ها مي باشد. براي اين كار لازم است تا پرنده در كانال هاي مختلف بيش تحريك باشد. در اين حالت، تخصيص كنترل به معني توزيع يا تقسيم سيگنال كنترلي مورد نياز، بين سطوح آيروديناميكي ( عملگرهاي آيروديناميكي) و سيستم كنترل بردار رانش مي‌باشد. از ميان رويكردهاي مختلف براي تخصيص كنترل، بهره گيري از روش هاي مبتني بر محاسبات نرم مورد توجه مي باشد. لذا هدف اصلي اين مقاله، استفاده از منطق فازي و بهينه سازي چندهدفه براي تخصيص كنترل فاز نشست هواپيماي F/A-18 در حضور عملگرهاي بالابر و برداردهي نيروي پيشران است. براي اين منظور، فرايند مدل سازي و شبيه سازي پرواز اين پرنده انجام شده و با تعريف قوانين فازي مناسب و توابع هدف مشخص، توانايي روش تخصيص تدوين يافته براي همگراسازي متغيرهاي خروجي به مقادير مورد انتظار نشان داده مي‌شود و در نهايت، پرنده با دقت مناسب و تلاش كنترلي مطلوب، فرايند نشست را به انجام مي رساند.