الگوي علي دل‌زدگي زناشويي بر اساس بلوغ عاطفي و بلوغ اجتماعي

مقدمه: اين پژوهش با هدف تبيين الگوي علّي دل‌زدگي زناشويي بر اساس بلوغ عاطفي و بلوغ اجتماعي در ميان افراد متأهل شهر شيراز انجام شد. مواد و روش­ها: پژوهش حاضر مطالعه‌اي توصيفي و از نوع همبستگي است كه حجم نمونۀ اين تحقيق شامل 362 نفر (270 زن و 92 مرد) از افراد متأهل است كه در بازه ده‌سالۀ زندگي زناشويي هستند و به شيوۀ در دسترس انتخاب گرديدند. ابزار استفاده‌شده در اين پژوهش شامل مقياس خودگزارشي دل‌زدگي زناشويي پاينز (۱۹۹۶)، مقياس بلوغ ياشوير سينگ و بهارگاوا/ EMS (1991) و مقياس پرسش‌نامۀ بلوغ اجتماعي رائو (1973) بود. براي تحليل داده‌هاي حاصل از جمع‌آوري مقياس‌هاي يادشده از جامعۀ نمونه، علاوه بر آمار توصيفي (ميانگين، انحراف معيار و ماتريس همبستگي)، از آمار استنباطي (الگوي معادلات ساختاري) در نرم‌افزار AMOS استفاده شد.يافته‌هاي پژوهش: يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه بلوغ عاطفي دل‌زدگي زناشويي را به‌صورت منفي و معنادار پيش‌بيني مي‌كند (P˂0.01، β=-0.69)؛ اما بلوغ اجتماعي پيش‌بين معناداري براي دل‌زدگي زناشويي نيست (P˂0.01، β=-0.09). پس از محاسبۀ الگو با در نظر گرفتن شاخص‌هاي اصلاح برون‌داد نرم‌افزار ايموس، اين الگو اصلاح شد و با هشت شاخص برازش گرديد. به‌طوركلي، نتايج اين تحليل نشان داد كه الگوي نهايي برازش مطلوبي دارد.بحث و نتيجه‌گيري: الگوي علّي نشان داد كه بلوغ عاطفي قادر است دل‌زدگي زناشويي را به‌صورت منفي و معناداري پيش‌بيني كند؛ اما بلوغ اجتماعي پيش‌بيني‌كنندۀ معناداري براي دل‌زدگي زناشويي نيست.