الگوي روابط عملكرد درس علوم تجربي براساس باورهاي معرفت‌شناختي با نقش واسطه‌اي انگيزش و نگرش به يادگيري علوم: تحليل مدل‌سازي معادلات ساختاري

هدف اين پژوهش، تدوين مدل علّي عملكرد درس علوم تجربي براساس باورهاي معرفت‌شناختي با نقش واسطه‌اي انگيزش و نگرش به يادگيري علوم بود. روش پژوهش، توصيفي از نوع همبستگي و مدل معادلات ساختاري بود. جامعۀ آماري شامل كليۀ دانش‌آموزان مدارس دورۀ متوسطۀ اول شهر ملكشاهي بودند كه با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي ساده حجم نمونه برابر با 230 نفر گزينش شدند. ابزارهاي مورداستفادۀ پرسشنامه‌هاي باورهاي معرفت‌شناختي، انگيزش به يادگيري علوم و نگرش به يادگيري علوم تجربي بود. نتايج تحليل داده‌ها با استفاده از آزمون‌هاي آماري همبستگي پيرسون و معادلات ساختاري نشان‌دهندۀ آن بود كه باورهاي معرفت‌شناختي، انگيزش به يادگيري علوم و نگرش به علوم بر عملكرد درس علوم تجربي تأثير مثبت و معناداري دارد. باورهاي معرفت‌شناختي بر انگيزش و نگرش دانش‌آموزان به يادگيري علوم داراي تأثير مثبت و معناداري است و درنهايت، باورهاي معرفت‌شناختي با نقش واسطه‌اي انگيزش و نگرش به يادگيري علوم تأثير غيرمستقيم مثبت و معناداري بر عملكرد درس علوم تجربي دارد. به‌طور كلي اين نتيجه حاصل شد كه مدل مفهومي عملكرد علوم براساس باورهاي معرفت‌شناختي با نقش واسطه‌اي انگيزش و نگرش به يادگيري علوم با مدل تجربي برازش دارد.