تحليل و بررسي مباني وجود شناختي توسل و شفاعت

حكماي حكمت متعاليه معتقدند كه اولياء الهي مجراي اراده حضرت حق محسوب مي‌شوند و بدون واسطه‌گري ايشان، حيات مادي مخلوقات به‌كلي از بين مي‌رود. توسل به اولياي الهي به‌منظور برآورده كردن حاجات و شفاعت ايشان، امري است كه هم از نگاه عقل و هم از نگاه نقل مورد تأييد قرار گرفته است. وساطت اولياي الهي براي تابش نور و فيض الهي و همين‌طور جهت آمرزش گناهان و رفع عذاب از نگاه عقل داراي مباني متعدد وجودشناختي، الله‌شناختي و نفس‌شناختي است.ما در اين مقاله با روشي توصيفي ـ تحليلي در صدد اصطياد، تحليل و تثبيت مباني وجودشناختي توسل و شفاعت و تبيين ارتباط اين مباني با بحث توسل و شفاعت هستيم. به اعتقاد نگارندگان، سه اصل مسلم و مستدل اصالت و تشكيك وجود ، قاعده الواحد و قاعده امكان اشرف جزء مباني عقلي توسل و شفاعت محسوب مي‌شوند و با تحليل اين سه اصل، تحقق واسطه‌هاي فيض الهي و واسطه‌گري ايشان اثبات مي‌شود.