تبيين بنيان‌هاي انديشه گرايش به مليت در معماري دوران پهلوي دوم با تكيه بر نظريه تغيير گفتمان هنري

بررسي چگونگي پديد آمدن گفتمان‌ها در حوزه‌ي معماري و تأثير آن در كيفيت زيست توده مردم بسيار حائز اهميت است. ضرورت اين پژوهش در باب فهم تأثيراتي است كه تغييرات اجتماعي بر روند شكل‌گيري يك معماري با گفتمان جديد مي‌تواند ايجاد كند. اين تحقيق به توصيف منظم وضعيت معماري دوران پهلوي دوم و تأثيرات تغيير در بنيان‌هاي فكري جامعه بر آن مي‌پردازد. هدف از اين پژوهش بررسي شرايط تغيير گفتمان هنري در شكل‌گيري نوعي گرايش به مليت از منظر معماري در ايران در دوران پهلوي دوم است. چهارچوب نظري اين پژوهش مبتني‌بر سه اصل (شرايط محيطي، بافت‌ها يا زمينه‌هاي نهادي و زنجيره‌هاي كنش) روبرت وسنو در ايجاد گفتمان هنري جديد و تطبيق آن با دوره موردنظر پژوهش است. در گام بعدي، سه عامل توليد، گزينش و نهادينه شدن به‌عنوان عوامل تثبيت يك گفتمان جديد، مورد آزمون قرار مي‌گيرد. شيوه تحقيق در اين نگارش براساس روش تفسيري ـ تاريخي بوده و ابزار تحقيق اسناد و مجلات تخصصي دوران پهلوي دوم بوده است. نتايج نشان مي‌دهد تغيير گفتمان هنري در دوران متأخر پهلوي دوم قابل تطبيق با سه اصل تغييرات اجتماعي وسنو در بطن جامعه است