تبيين مدل پيشنهادي سنجش كيفي منظر صوتي با رويكرد زمينه‎گرايي در بافت شهري با استفاده از ماتريس‌هاي چهارگانه

از آنجايي كه بعد از حس بينايي، حس شنوايي در درك فضاي شهري اهميت پيدا مي‌كند يكي از پژوهش‌هاي مورد توجه در مطالعات و طراحي محيطي «منظر صوتي» است. روش‌ها و ابزارهاي سنجش منظر صوتي معرفي‌شده بيشتر مبتني‌بر روش‌هاي كمّي مانند استفاده از دستگاه و يا كيفي مبتني‌بر پرسشنامه هستند و كمتر روشي جامع و مبتني‌بر ويژگي‌هاي زمينه‌اي فضاي شهري است. هدف از اين پژوهش شناسايي و معرفي چارچوبي جامع است براي ارزيابي منظر صوتي در فضاي شهري براساس زمينه‌اي كه صوت در آن شنيده شده و درك مي‌شود. اين پژوهش در راستاي نقد به اغلب پژوهش‌هاي انجام‌شده در منظر صوتي است، كه اكثراً در ارزيابي به يك يا دو روش متكي بوده‌اند. در حقيقت پژوهش بر اين موضوع تأكيد دارد كه صوت يك پديدۀ تك‌وجهي نيست كه گاهي توسط محيط و گاهي توسط انسان مورد ارزيابي قرار گيرد، بلكه منظر صوتي دادوستدي ميان انسان و محيط است كه در فرايند ارزيابي بايد همزمان به هر دو وجه توجه كرد. در اين پژوهش متون و روش‌هاي مورد استفاده در سنجش در منظر صوتي در مقالات مورد بررسي قرار گرفته و براساس شاخص‌هاي زمينۀ مؤثر بر درك صوت روش تركيبي كمي- كيفي پيشنهاد شده است. اين پژوهش، استفاده از ماتريس‌هاي چهارگانۀ سازگاري، مطلوبيت، ظرفيت و وابستگي را پيشنهاد مي‌كند كه عمدتاً در ارزيابي كيفي كاربري‌ها به‌كار برده مي‌شود. بر اين اساس درك اصوات در فضا براساس نوع كاربري و فعاليتي كه در آن فضاست شكل مي‌گيرد، و ازسويي ديگر آستانۀ تحمل صوت و همچنين منظر صوتي خوشايند براساس بافت زمينه‌اي كه فرد صوت را در آنجا مي‌شنود متفاوت است.