اثربخشي رويكرد مراقبت در منزل بر پيامدهاي درماني بيماران دوقطبي-I ترخيص شده از بيمارستان– يك مطالعۀ تصادفي شدۀ كارآزمايي باليني

زمينه و هدف: مراقبت در منزل يكي از روش‌هايي است كه اخيراً رشد يافته و براي اختلالات شديد رواني به كاربرده شده است. هدف اين مطالعه بررسي كارآمدي مراقبت در منزل بعضي از فاكتورهاي درماني بيماران مبتلا به اختلال دوقطبي بود. روش: در قالب يك مداخله كارآزمايي تصادفي كنترل شده، از بيماران دو قطبي نوع 1 ترخيص شده از بيمارستان روان‌پزشكي قدس سنندج آن‌هايي كه شرايط ورود به مطالعه را داشتند و رضايت‌نامه شركت در مطالعه را امضا نمودند (26 نفر) انتخاب و به صورت تصادفي ساده به دو گروه كنترل و آزمايش گماشته شدند. ارزيابي‌كنندگان از اينكه اعضاي چه گروهي را ارزيابي مي‌كنند آگاهي نداشتند. گروه مداخله به مدت يك ‌سال تحت برنامه مراقبت در منزل قرارگرفت و گروه كنترل مداخله خاصي غير از درمان دارويي‌شان دريافت نكرد. تعداد بستري و ميانگين مدت بستري بيماران به علاوه پرسشنامه مانياي يانگ، افسردگي هميلتون ، در سه مرحله پيش از ورود، بعد از 6 ماه و سپس 12 ماه بعد، از آنان اخذ شد. تحليل نتايج با استفاده از SPSS و با به‌كارگيري روش‌هاي آمار توصيفي، تحليل واريانس از نوع اندازه‌گيري مكرر انجام شد. يافته‌ها: آزمودني‌ها 26 نفر (19 مرد، 7 زن) بودند (ميانگين سني 37/6 انحراف معيار 12/2) كه 13 نفر به گروه مداخله (ميانگين سني=36/15، انحراف استاندارد= 15/04) و 13 نفر ديگر به گروه كنترل اختصاص‌‌يافتند (ميانگين سني=34/92 و انحراف استاندارد=5/15) كه تفاوت معني‌داري در اطلاعات به دست آمدۀ اوليه نداشتند (783 /0=p, T=0/279). نتايج نشان داد گروه مداخله كاهش معني‌داري در هر سه متغير تعداد بستري (0/001= p)، افسردگي (0/002= p) و مانيا (0/006= p) نسبت به گروه كنترل داشت و اين ميزان در يك سال پيگيري همچنان حفظ شد. نتيجه‌گيري: مطالعۀ حاضر نشان داد كه رويكرد مراقبت در منزل در كاهش شدت علائم، تعداد و طول مدت بستري بيماران دوقطبي مؤثر است. به نظر مي‌رسد براي رسيدن به نتايج بهتر لازم است دوره‌هاي بلندتري مداخله ادامه يابد.