الگوي توسعه مديريت آموزش عالي در دانشگاه‌هاي علوم پزشكي ايران در دوران همه‌گيري كوويد-19

مقدمه: اين مطالعه با هدف تدوين مدلي براي توسعه مديريت آموزش عالي در مراكز آموزشي وابسته به دانشگاه‌هاي علوم پزشكي ايران در دوران همه‌گيري كوويد-19 انجام شد. روش‌ها: اين پژوهش يك مطالعه تركيبي بود كه در سال 1400 و با تعداد 242 نفر از روساي دانشگاه، معاونان دانشگاه و مديران گروه‌هاي آموزشي در دانشگاه علوم پزشكي كشور كه به روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي انتخاب شدند، پيگيري شد. در بخش كيفيِ مطالعه از نظرات خبرگان و متخصصين و اعضاي هيئت‌علمي مديريت آموزش عالي در علوم پزشكي استفاده شد و روش گردآوري داده‌ها، مصاحبه بود. ابزار گردآوري تحقيق شامل يك پرسشنامه تدوين‌شده از محقق شامل دو بخش ويژگي‌هاي فردي و بررسي اهميت شاخص‌هاي مديريت آموزش عالي با توجه به شاخص‌ها، ابعاد و مؤلفه‌هاي شناسايي‌شده در بخش كيفي و مرور ادبيات بود. اين پرسشنامه شامل 60 گويه است كه پايايي آن از طريق آلفاي كرونباخ 0.79 و روايي محتوايي آن 0.49 بوده است. داده‌هاي كيفي با تحليل عاملي و پس از تعيين ابعاد و مؤلفه‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS MAXQDA 2023 و LISREL 2022 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: نتايج بخش كيفي شامل توسعه فناوري، گسترش آموزش مجازي، افزايش كيفيت يادگيري، كارايي سيستم آموزشي، گسترش تحقيقات و دسترسي به منابع علمي، گسترش روابط بين‌الملل، بهينه‌سازي سرمايه، انعطاف‌پذيري آموزش، نظارت و ارزشيابي بود. مقدار عددي (Kaiser-Meyer-Olkin Measure of sampling) KMO بيش از 0.7 به ‌دست ‌آمد كه اين مقدار براي انجام تحليل عاملي اكتشافي مناسب بود. تأثيرگذارترين ابعاد شامل توسعه علمي محتواي آموزشي، استفاده از فناوري در توانمندسازي، تبيين نظام آموزشي و نظارت و ارزشيابي آموزشي بود. نتيجه‌گيري: تبيين نظام آموزشي، نظارت و ارزيابي مديريت آموزش عالي از مؤلفه‌هاي لازم براي توانمندسازي دانشجويان است.