نقش شاگردان ائمه(ع) در گسترش تشيع در افغانستان

No English title

از آن جايي كه مذهب تشيع هم زمان با ورود اسلام به خراسان بزرگ (افغانستان‌كنوني) در دوره «خلفاي نخستين» وارد اين سرزمين گرديده و به تدريج گسترش و توسعه پيدا كرده است. و از طرفي ديگر باتوجه به اينكه ائمه معصومين(ع) خود تحت فشار حكام جور اموي و عباسي قرار داشتند باتربيت شاگردان و راويان احاديث، جهت انتشار و گسترش در مناطق مهم جهان اسلام اهتمام ورزيدند، يكي از اين مناطق سرزمين خراسان بزرگ دوره اسلامي با حوزه هاي مهم مانند بلخ، هرات و سيستان است كه ازجمله بركات حضور اين شخصيت ها آشنا نمودن مردم اين سامان با معارف اهل‌بيت(ع) است، اين تعامل موجب شد كه مردم خراسان (افغانستان كنوني) به سراغ سرچشمه هاي اصلي بروند و از زلال علم، دانش و معارف اوصياي برحق پيامبر(ص) بدون واسطه بهره مند گردند، لذا با مراجعه به منابع كتب رجالي، حديثي و تاريخي شاهد حضور تعداد قابل توجهي از شيعيان خراساني هستيم كه با عناوين سيستاني، بلخي هروي، زابلي، كابلي و... كه با آن شرايط سياسي موجود نزد ائمه(ع) حضور يافته، افتخار مصاحبت، ملازمت و تلمذ و نقل روايت از امامان معصوم(ع) را پيدا كرده اند. وسيله ارتباط با امام را با شيعيان و تغذيه فكري آنان فراهم آورده و در مرحله بعد موجب ترويج و گسترش تشيّع در منطقه خود بودند، به عنوان نمونه دراين تحقيق ذكر گرديده است، البته ناگفته نماند اصحاب و شاگردان ائمه(ع) از اين سرزمين به اين افراد محدود نمي‌شود.

No English abstract