مقايسه اثربخشي رويكرد راه حل محور و درمان متمركز بر شفقت بر نظم‌جويي شناختي هيجاني و اختلال استرس پس از ضربه در زنان سرپرست خانوار

هدف: پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي رويكرد راه حل محور و  درمان متمركز بر شفقت بر نظم‌جويي شناختي هيجاني  و اختلال استرس پس از ضربه در زنان سرپرست خانوار انجام گرفت. روش: روش پژوهش نيمه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه‌ي آماري شامل زنان سرپرست خانوار تحت پوشش بهزيستي شهر تهران در نيمه اوّل سال 1399 بود. 36 نفر از زنان سرپرست خانوار به روش نمونه‌گيري تصادفي ساده  به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفي در سه گروه 12 نفره (دو گروه آزمايش و يك‌گروه كنترل) جايگزين شدند. ابزارهاي پژوهش مقياس اختلال استرس پس از ضربه مي‌سي‌سي‌پي كن (2006) و پرسشنامه‌ي تنظيم شناختي‌هيجان گارنفسكي، گرايچ و اسپينهاون (2002)  بود. شركت‌كنندگان گروه آزمايش جلسات مشاوره راه‌حل محور گرانت (2011) و درمان متمركز بر شفقت گيلبرت (2010) را به مدت 8 جلسه دريافت كردند. علاوه بر آماره‌هاي توصيفي، از تحليل كواريانس و مقايسه زوجي بنفروني براي تحليل داده‌ها استفاده شد. يافته‌ها: نتايج آناليز داده‌ها نشان داد كه درمان راه‌حل محور و درمان متمركز بر شفقت بر نظم‌جويي شناختي هيجاني و اختلال استرس پس از ضربه در زنان سرپرست خانوار موثر است (0.01 P). تفاوت بين درمان راه‌حل محور و درمان متمركز بر شفقت بر نظم‌جويي شناختي‌هيجاني مثبت و اختلال استرس پس از ضربه غيرمعنادار ولي در متغير تنظيم شناختي‌هيجاني منفي تفاوت معنادار وجود دارد. نتيجه‌گيري: با توجه به يافته‌هاي اين پژوهش مداخلات رويكرد راه حل محور و  درمان متمركز بر شفقت در بهبود نظم‌جويي شناختي هيجاني و اختلال استرس پس از ضربه مؤثر است و از اين دو رويكرد مي‌توان براي كاهش تنظيم هيجان سازش‌نايافته و اختلال استرس پس از ضربه زنان سرپرست خانوار استفاده كرد.