مدل‌يابي تنيدگي والدگري مادران كودكان اُتيسم براساس بهشياري و فراوالدگري با ميانجي‌گري خودكارآمدي

اهداف: شناسايي عوامل مرتبط با سلامت رواني و كيفيت كلي زندگي والدين، به‌ويژه مادران كودكان اُتيسم از اهميت ويژه‌اي برخوردار است؛ بنابراين پژوهش حاضر با هدف پيش‌بيني تنيدگي والدگري بر‌اساس بهشياري و فراوالدگري با نقش ميانجي‌گر خودكارآمدي والديني مادران كودكان مبتلا به اُتيسم انجام شد. مواد و روش ها:پژوهش حاضر از نوع همبستگي مبتني با روش مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري شامل همه مادران داراي كودك 2 تا 14 سال مبتلا به اختلال اُتيسم مراجعه‌كننده به كلينيك‌هاي درماني شهر تهران در سال 1400 بودند كه 250 نفر به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و به پرسش‌نامه‌هاي تنيدگي والدگري، بهشياري، فراوالدگري و خودكارآمدي والديني پاسخ دادند. تجزيه‌و‌تحليل داده‌ها با روش مدل‌يابي معادلات ساختاري و با استفاده از نرم‌افزار AMOS نسخه 24 انجام شد. يافته ها: ضريب مسير كل بين بهشياري (P‌ 0.01, β‌=‌-‌0.671)، فراوالدگري (P‌ ‌0.01, β‌=‌-0.256) و خودكارآمدي والديني ( P ‌0.01, β‌=‌-‌0.352) با تنيدگي والدگري منفي و معنادار بود. همچنين ضريب مسير غيرمستقيم بين بهشياري و فراوالدگري با تنيدگي والدگري به‌ترتيب (P ‌0.01, β=‌-‌0.153) و (P‌ ‌0.01, β‌=‌ -‌0.116) منفي و در سطح 0/01 معنادار بود. همچنين مجموع مجذور همبستگي‌هاي چندگانه (R2) براي متغير تنيدگي والدگري برابر با 0/63 حاصل شد. نتيجه گيري: بهشياري و فراوالدگري به‌صورت مستقيم و هم با ميانجي‌گري خودكارآمدي والديني، تنيدگي والدگري را در مادران كودكان مبتلا به اُتيسم پيش‌بيني مي‌كند؛ بنابراين به‌منظور توسعه آزمايشات براي كاهش يا جلوگيري از سطوح بالاي تنيدگي والدگري ضرورت دارد از يافته هاي حاصل براي ارتقاي بهزيستي والدين و بهبود روابط والد‌فرزندي بهره گرفته شود.