پيش‌بيني سبك‌هاي تصميم‌گيري بر اساس سيستم‌هاي مغزي رفتاري؛ نقش واسطه‌اي تمايزيافتگي خود

زمينه و هدف: نظر به اهميت تصميم‌گيري و حساسيت اين مسئله در معامله‌گري بورس، اين پژوهش با هدف پيش‌بيني سبك‌هاي تصميم‌گيري بر اساس سيستم‌هاي مغزي رفتاري؛ نقش واسطه‌اي تمايزيافتگي خود در معامله گران بورس اوراق بهادار تهران انجام شد. روش پژوهش:  در اين پژوهش توصيفي- همبستگي، جامعه‌آماري شامل تمامي معامله‌گران اوراق بهادار بورس شهر تهران در بازه زماني سه‌ماهه آخر سال 98 بود. شركت‌كنندگان با روش دردسترس انتخاب شدند كه بعد از حذف پرسشنامه‌هاي مخدوش، نمونه نهايي به 165 نفر تقليل يافت. شركت‌كنندگان پرسشنامه‌هاي سبك‌هاي تصميم‌گيري (اسكات و بروس، 1995)، سيستم‌هاي مغزي رفتاري (كارور و وايت، 1994) و تمايزيافتگي خود (اسكورن و فريلندر، 2003) را تكميل كردند. يافته‌ها:   تحليل داده‌ها در اين پژوهش با روش تحليل رگرسيون چندمتغيره و تحليل مسير انجام شد. نتايج نشان داد اثر بازداري رفتاري و فعال‌سازي رفتاري بر تمايزيافتگي خود معنادار بوده است و فعال‌سازي رفتاري اثر مثبت و قوي‌تري داشته است (0.92). همچنين تمايزيافتگي خود بر سبك‌هاي تصميم‌گيري شهوي، منطقي و وابسته به‌ترتيب0.40، 0.70 و 0.92- اثر معنادار داشته است. نتيجه‌گيري: قوي‌ترين اثر در سبك تصميم‌گيري وابسته ديده شد كه به‌صورت منفي معنادار بود؛ بنابراين نقش واسطه‌اي تمايزيافتگي خود بين سبك‌هاي تصميم‌گيري و سيستم‌هاي مغزي رفتاري تأييد شد.