اثربخشي روش آموزشي درماني پكس بر كاهش نشانه‌هاي نقص توجه و مشكلات رفتاري نوجوانان مبتلا به اوتيسم

زمينه و هدف: اين مطالعه با هدف اثربخشي روش آموزشي درماني پكس بر كاهش نشانه هاي نقص توجه و كاهش مشكلات رفتاري نوجوانان مبتلا به اوتيسم بود. روش پژوهش:   اين پژوهش به روش نيمه آزمايشي صورت گرفت وجامعه آماري اين پژوهش شامل نوجوانان مبتلا به اوتيسم مراكز اوتيسم مناطق 2 و 5 تهران تشكيل دادند. به صورت نمونه گيري خوشه اي تصادفي، ابتدا ليستي از مراكز اوتيسم تهيه و به صورت تصادفي ساده 2 مركز انتخاب و مقياس درجه بندي اُتيسم گيليام (گارز) بر روي آن‌ها اجرا و از بين آن‌ها كه نمره بين 121 تا 130 كسب كنند و همچنين نمرات بالاتري در پرسشنامه هاي نقص توجه و مشكلات رفتاري كسب كنند تعداد 40 نفر انتخاب و در 2 گروه 20 نفر در گروه آزمايش و 20 نفر در گروه كنترل به صورت تصادفي جايگزين شدند. پرسشنامه تشخيصي كوتاه اختلال بيش فعالي – نقص توجه كانرز و سياهه‌ رفتاري آخنباخ براي اندازه‌گيري متغيرها و براي تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمون تحليل كوواريانس چند متغيره استفاده شده است. يافته‌ها:  يافته‌ها حاكي از آن بوده است كه به طور كلي روش آموزشي درماني پكس به ترتيب بر نشانه‌هاي نقص توجه و مشكلات رفتاري كودكان مبتلا به اوتيسم با ضرايب 0.45 و 0.54 اثربخش بوده است، همچنين، اين مداخله از ميان مولفه‌هاي مشكلات رفتاري به ترتيب بر انزوا/ افسردگي، مشكلات اجتماعي، مشكلات توجه، رفتار پرخاشگرانه با ضرايب اتاي 0.40، 0.22، 0.32 و 0.22 تاثير‌گذار بوده‌اند، همچنين، اين مداخله درماني از ميان مولفه‌هاي نشانه‌هاي نقص توجه به ترتيب بر كم توجهي/ مشكل حافظه و بي قراري/ بيش فعالي با ضرايب اتاي 0.60 و 0.59 اثربخش بوده است. نتيجه‌گيري:  بنابراين نتيجه گرفته مي‌شود كه روش آموزشي درماني پكس بر كاهش نشانه‌هاي نقص توجه و مشكلات رفتاري  نوجوانان مبتلا به اوتيسم موثر است.