اثربخشي طرحواره درماني بر ترس از ازدواج در پسران مجرد

زمينه و هدف: امروزه ازدواج جوانان به يكي از چالش‌هاي اصلي جامعۀ ايراني مبدّل شده است؛ جوانان به دلايل مختلفي از مبادرت به ازدواج دوري مي‌كنند و پديدۀ تأخير در سن ازدواج به‌عنوان يك مسئله نمود پيدا كرده است؛ لذا هدف اين پژوهش تعيين اثربخشي طرحواره درماني بر ترس از ازدواج در پسران مجرد بود.  روش پژوهش: مطالعه حاضر نيمه آزمايشي با پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل بود؛ انتخاب نمونه  به صورت هدفمند از بين پسران مجرد بالاي 35 سال شهر تهران بود كه با فراخوان عمومي جهت شركت در پژوهش، 28 پسر مجرد به پرسشنامه‌ ترس از ازدواج سميعي، يوسفي و نشاط دوست (1392) پاسخ دادند كه از بين  آن‌ها 24 پسر انتخاب و در دو گروه آزمايشي طرحواره درماني (12 پسر) و گروه گواه (12 پسر) به صورت تصادفي جايگزين شدند. گروه آزمايش به مدت 8 جلسه 90 دقيقه‌اي تحت مداخله طرحواره درماني يانگ، كلوسكو و ويشار (2003) قرار گرفتند و گروه كنترل هيچ مداخله اي را دريافت نكردند. داده‌ها با استفاده از تحليل كوواريانس بررسي شد. يافته‌ها: نتايج حاكي از تأثير مداخله طرحواره درماني بر ترس از ازدواج (P=0/003 ,F=11/10) بود. نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش شواهدي را پيشنهاد مي‌كند كه آموزش طرحواره‌ درماني براي كاهش ترس از ازدواج نگرش‌ روش مناسبي است.