مدل معادلات ساختاري تفاوت هاي فردي، متغيرهاي زباني، و اجتماعي در پيش بيني رواني، دقت، پيچيدگي، و تلفظ صحبت كردن جوانان ايراني مهاجر در كانادا

اين مطالعه نقش سن ورود، طول اقامت، ميزان و نوع ورودي، غناي زباني و سابقه تحصيلي والدين را در پيش‌بيني روان گفتاري، دقت، پيچيدگي و تلفظ ايرانيان مهاجر بررسي كرد. بدين منظور 108 زبان‌آموز ايراني -كانادايي كه از طريق آزمون CELPIP-General همگن شده بودند، بر اساس نمونه‌گيري در دسترس پرسشنامه محيط زبان آلبرتا را تكميل و در آزمون گفتاري شركت كردند. عملكرد گفتاريشان بر اساس رواني ويگلزورث و استورچ (2009)، دقت استورچ و ويگلزورث (2007) و پيچيدگي اسكهان (2009) ارزيابي شد. تلفظ نيز بر اساس مدل لينگوا فرانكا جنكينز (2000) اندازه‌گيري شد. مدلسازي معادلات ساختاري (SEM) و تصوير شماتيك مدل فرضي را تاييد كرد (x^2⁄df= .037 RMSEA=.043; RMR =.01; GFI = .95; AGFI =.74; NFI =.70; CFI =.79; IFI =.88; TLI=.89) و نشان داد كه سن ورود، تحصيل در زبان دوم، و فعاليت هاي زبان-آموزي غني به زبان دوم مي‌تواند تسلط، دقت، پيچيدگي و تلفظ را پيش‌بيني كند، اما، طول اقامت نقش معنادار پيش‌بيني‌كننده اي در خصوص پيچيدگي و تلفظ نداشت. ورودي خروجي خواهر و برادر مي‌توانست دقت صحبت كردن را پيش‌بيني كند، و تحصيلات مادر به طور قابل‌توجهي پيچيدگي گفتار را پيش‌بيني مي‌كرد. يافته ها از فرضيه سن بحراني ، نقش سن ورود در توسعه دوزبانگي و اثربخشي آموزش زبان دوم پشتيباني مي كند. نتايج همچنين عدم نقش معني دار تحصيلات پدر و مادر و ورودي/خروجي والدين را در پيش‌بيني متغيرهاي توانايي گفتاري مهاجران ايراني را نشان داد. بر اساس يافته‌ها والدين بايد تعداد فعاليت‌هاي زبان دوم را به حداكثر برسانند و در صورت امكان قبل از اينكه فرزندانشان سن بحراني براي يادگيري زبان دوم را رد كنند به كشورهاي زبان دوم مهاجرت كنند.