بررسي ترجمه الهام دارچينيان از رمان «من او را دوست داشتم» نوشته آنا گاوالدا بر اساس نظريه وينه و داربلنه

وينه و داربلنه در سال ۱۹۸۵ روشي اصولي براي تحليل، بررسي و نقد ترجمه را در اثري با عنوان سبك شناسي تطبيقي فرانسه و انگليسي: روش ترجمه ، تبيين و تشريح ميكنند. اين دو پژوهشگر كانادايي هفت تكنيك مختلف را، كه معمولا مترجمين به صورت خودآگاه يا ناخودآگاه از آنها استفاده ميكنند، ذيل دو دسته بندي كلي ترجمه مستقيم و ترجمه غيرمستقيم، تعريف ميكنند. اين شيوه نظام مند در طبقه بندي فنون ترجمه الگوي مناسبي است كه براي نقد و بررسي ترجمه هاي مختلف به كار ميرود. اين مقاله نيز، با استفاده از همين الگو به تحليل ترجمه‌ي رمان من او را دوست داشتم اثر آنا گاوالدا از الهام دارچينيان مي پردازد. نگارندگان اين تحليل در صدد هستند چگونگي ترجمه اين كتاب را تجزيه و تحليل كنند و چرايي انتخاب هاي مترجم را مورد واكاوي قرار دهند تا مشخص شود مترجم با چه رويكردي ترجمه حاضر را در دسترس مخاطبان قرارداده و علت پيروي از اين گرايشات چيست؟ يافته هاي اين بررسي حاكي از آن است كه الهام دارچينيان بيشتر به چهار شيوه اي كه در حيطه ترجمه غيرمستقيم قرار ميگيرند رجوع داشته و از ميان آنها نيز تغيير بيان را با بالاترين بسامد مورد استفاده قرار داده است. بنابراين، به نظر ميرسد دغدغه مترجم بيش از آنكه معطوف به حفظ سبك و سياق نويسنده باشد، متوجه مخاطب فارسي زبان جهت ارائه ترجمه اي روان، قابل درك، و دلپذير بوده است.